Delegaties uit bijna tweehonderd landen zijn bijeengekomen in Antalya, Turkije voor COP31, de jongste klimaatconferentie van de Verenigde Naties. De bijeenkomst richt zich op inspanningen om de opwarming van de aarde te beperken binnen het bestaande verdragsraamwerk.
Amerikaanse wetgevers, gouverneurs en burgemeesters zijn wel aanwezig op de bijeenkomst. De Trump-administratie heeft echter geen officiële delegatie gestuurd. Dit is het tweede achtereenvolgende jaar dat de federale overheid niet deelneemt.
President Donald Trump heeft zowel de conferentie als het bredere internationale proces om klimaatverandering te beperken afgewezen. Voor de tweede keer heeft hij de Verenigde Staten teruggetrokken uit het Parijsakkoord van 2015. De stap omvat ook een vertrek uit het onderliggende VN-klimaatverdrag, met ingang van februari. Geen ander land heeft die stap gezet.
De Verenigde Staten zijn historisch de grootste cumulatieve uitstoter van broeikasgassen en blijven de op een na grootste jaarlijkse uitstoter na China. Het beleid van het land heeft daarom veel gewicht in de wereldwijde aanpak van het probleem.
Een septemberbeoordeling van het VN-milieuprogramma stelde dat overschrijding van de Parijse temperatuurdoelen onvermijdelijk is geworden. Verschillende factoren dragen daaraan bij, maar het beleid van Trump behoort tot de belangrijkste oorzaken.
Wetenschappers hebben de aanpak van de afgelopen 22 maanden omschreven als een totale aanval op schone energie. Offshore windprojecten en andere hernieuwbare initiatieven zijn geconfronteerd met stops of bezuinigingen. De regering heeft ook tal van regels van de Environmental Protection Agency geschrapt die emissies van voertuigen en elektriciteitscentrales moesten verminderen, en legt de nadruk weer op fossiele brandstoffen.
Door de omvang van de Verenigde Staten zijn deze verschuivingen wereldwijd van belang. Het VN-rapport over de emissiekloof dat in oktober verscheen, toonde aan dat de Amerikaanse stijging van 133 megaton CO2-equivalent in 2025 groter was dan de toename in enig ander land.
Analisten schatten dat de Amerikaanse emissies in 2030 0,9 gigaton CO2-equivalent hoger liggen dan onder het beleid van de vorige regering. Dat extra volume komt overeen met ongeveer 1,4 keer de totale emissies van Duitsland vorig jaar.
Extra effecten van de uittredingen kunnen tegen 2030 nog eens 1,7 gigaton per jaar toevoegen en 2,2 gigaton tegen 2035, vergelijkbaar met de jaarlijkse totalen van Indonesië, Brazilië of Japan op korte termijn en Rusland later.
Huidige VN-schattingen plaatsen de opwarming aan het einde van de eeuw op 2,5 tot 2,6 graden Celsius boven pre-industriële niveaus, een stijging van 0,2 tot 0,3 graden ten opzichte van een jaar eerder. Ongeveer de helft van die opwaartse bijstelling is toe te schrijven aan recente Amerikaanse beleidsveranderingen.
Een neveneffect van het beleid van de Trump-administratie heeft op korte termijn tot een emissiedaling geleid. De conflictgerelateerde sluiting van de Straat van Hormuz beperkte het olie- en gasverbruik, al verwachten analisten dat het effect tijdelijk zal zijn.
Het contrast heeft China, dat nog steeds afhankelijk is van kolen, positioneert als relatief proactief door de voortdurende uitbreiding van elektrische voertuigen en hernieuwbare elektriciteitsopwekking.
De Democraten hebben landelijk verkiezingsoverwinningen behaald en zullen vanaf januari beide kamers van het Congres controleren. Campagneadviezen hadden gewaarschuwd tegen het benadrukken van klimaatverandering. Waarnemers stellen dat effectief bestuur vereist dat het probleem rechtstreeks wordt aangepakt.