Regisseur Taika Waititi keert terug naar vertrouwd terrein met een ambitieuze maar ongelijke adaptatie van Nobelprijswinnaar Kazuo Ishiguro's roman uit 2021 Klara and the Sun. Het project koppelt de filmmaker achter Jojo Rabbit aan een verhaal over een kunstmatige vriend die menselijke emoties en isolatie navigeert in een nabije toekomst. Hoewel Waititi eerder succes had met een op kinderen gerichte satire over donkere thema's, benadrukt deze poging een duidelijk stilistisch verschil.
Ishiguro's boek verkent thema's als kunstmatig bewustzijn en verlies door de ogen van Klara, een op zonne-energie werkende AF die is ontworpen als metgezel voor kinderen. Het boek echo't de eerdere roman Never Let Me Go van de auteur, die in 2010 een meer passende verfilming kreeg. Het verhaal speelt zich af in een naoorlogse samenleving waarin rijke families afhankelijk zijn van deze humanoïde robots te midden van wijdverbreide isolatie en ingestorte infrastructuur.
Vanaf de openingsbeelden benadrukt de filmmuziek en de visuele keuzes brede grilligheid boven de ingetogen melancholie van het boek. Productie-elementen, waaronder zwaar gefilterde cinematografie en gestileerde decors, creëren een afstandelijke sfeer die de emotionele kern van het verhaal ondermijnt. Het script, mede geschreven door Waititi en Dahvi Waller, introduceert al vroeg brede komische momenten die niet passen bij de introspectieve toon.
Jenna Ortega speelt de optimistische Klara en brengt natuurlijke charme in de rol van de op zonne-energie werkende metgezel. Amy Adams vertolkt de behoedzame moeder Chrissy, terwijl Mia Tharia de zieke tiener Josie speelt en Natasha Lyonne de winkelmanager. De prestaties springen eruit te midden van een scenario dat de personages grotendeels eendimensionaal houdt.
De film ging in première tijdens een Londense screening nadat grote najaarsfestivals werden overgeslagen. De film komt op 23 oktober in de bioscopen met verwachtingen van bescheiden publieksbereik. Recensenten merken op dat de mix van kinderlijke fantasie-elementen en zwaardere existentiële thema's het project stuurloos maakt en noch volwassenen noch jongere kijkers effectief aanspreekt.