De aarde houdt zijn tektonische platen in constante beweging, maar een nieuwe analyse gepubliceerd in Science Advances toont aan dat in de Cascadia-zone die dynamiek een proces van actieve fragmentatie omvat. Geologen van de Louisiana State University en het Lamont-Doherty Earth Observatory hebben vastgesteld dat de Juan de Fuca-plaat in kleinere stukken breekt terwijl hij onder de Noord-Amerikaanse plaat zinkt, een fenomeen dat de onderzoekers vergelijken met een langzame treinbotsing.

De 75 kilometer lange breuk in de Cascadia-subductie

De breuk bekend als Cascadia-subductie strekt zich ongeveer duizend kilometer uit van Vancouver Island in Canada tot Noord-Californië. In dat traject duikt de oceanische Juan de Fuca-plaat onder het Noord-Amerikaanse continent en vertoont volgens de studie een scheur van ongeveer 75 kilometer lang. Deze kloof verhindert dat de oceanische korst gelijkmatig glijdt en dwingt hem te scheuren, wat op lange termijn de configuratie van de continenten wijzigt.

De hoofdauteur, Brandon Shuck, legt uit dat het stoppen van de voortgang van de platen een massale ineenstorting vereist. De analyse toont aan dat de Explorer-plaat en delen van de Juan de Fuca-plaat een afwijking ondergaan die de aardkorst breekt en een ongelijkmatige onderdompeling veroorzaakt. Dit scheuren laat toe dat heet mantelmateriaal opstijgt naar de nieuw geopende zones.

Implicaties voor vulkanische en seismische activiteit

Het opstijgen van mantelmateriaal verhoogt het risico op vulkanische activiteit in de Cascade Range. Tegelijkertijd verandert het proces het seismische gedrag van de regio, omdat de plaat niet langer als een solide eenheid fungeert. De onderzoekers benadrukken dat dit type fragmentatie de eerste duidelijke afbeelding vertegenwoordigt van een subductiezone die zich in een fase van progressieve uitsterving bevindt.