Street Fighter filmrecensie: geanimeerde opening maakt plaats voor chaotische live-action

Video game-adaptatie van Kitao Sakurai begint sterk met humor en stijl maar valt uiteen in incoherentie tijdens het centrale toernooi

Regisseur Kitao Sakurai maakt een opening die kijkers meteen meesleept in de nieuwe Street Fighter-film. Het project begint met levendige 2D-animatiesequences die de geest van het klassieke arcadespel vastleggen voordat het overgaat naar live-action.

Geanimeerde flashbacks leggen kernverhaal en personages vast

De geanimeerde segmenten introduceren de Amerikaanse vechter Ken en zijn Japanse tegenhanger Ryu als goede vrienden die worden getraind door de strenge Gouken. Ryu behaalt de overwinning in het oorspronkelijke World Warrior-toernooi van 1987, een gebeurtenis die hem gevaarlijk dicht bij destructieve krachten brengt die worden gecontroleerd door de mysterieuze Akuma.

Als het verhaal overgaat naar live-action, wordt de toon aanzienlijk lichter terwijl het consistent amusant blijft. Gestileerde terugblikken benadrukken Kens opvallende publieke persona en Ryu’s terugtrekking uit het vechten na Gouken’s dood.

Live-action cast en vroege scènes leveren geestige energie

Zes jaar later vertrouwt Ken op zijn manager Dan Hibiki om overwinningen te ensceneren, terwijl Ryu een worstelende noedelwinkel runt. Interpol-agente Chun-Li rekruteert beide mannen voor een hernieuwd World Warrior-toernooi georganiseerd door de autoritaire Lord M. Bison, die Psycho Power wil onttrekken aan de kampioen.

Ondersteunende spelers zijn onder meer bokser Balrog, de groenhuidige Blanka, klauwdragende Vega, militaire vechter Guile en mysticus Dhalsim. De vroege opbouw van het toernooi combineert fysieke confrontaties met personagegedreven comedy en creëert echte wrijving tussen de vervreemde voormalige vrienden.

Tweede helft verliest focus en narratieve samenhang

De film valt uit elkaar zodra het toernooi echt begint. Kijkers zien weinig van de beloofde eliminatiewedstrijden, en het verhaal fragmenteert in concurrerende subplots rond M. Bisons samenzwering en Akuma’s verborgen agenda.

Dialogen worden moeilijker te volgen door onhandige montage en een dichte geluidsmix. Veel van de latere actie wordt vervangen door ongelijkmatige geïmproviseerde comedy die zelden aanslaat. Belangrijke verhaalinzichten komen te laat via flashbacks, waardoor personages geen bevredigende emotionele afsluiting krijgen.

Zwak slot ondermijnt eerdere sterktes

Geen van de hoofdantagonisten gaat echt in op de plannen van de ander, en Chun-Li’s wraakverhaal krijgt onvoldoende ontwikkeling. Het einde laat meerdere verhaallijnen onopgelost zonder dat het publiek investeert in een mogelijk vervolg.

Hoewel de handgetekende sequenties het duidelijkste hoogtepunt van het project blijven, maakt de twee uur durende speeltijd de live-action gedeelten steeds meer bijzaak. De aanvankelijke belofte van een gefocust broederschapsverhaal maakt plaats voor verspreide fragmenten die nooit volledig samenkomen.

Tags bij dit artikel