Films over uitgebuitte migrantenarbeiders zijn al lang een vast onderdeel van de wereldcinema, en terecht. Het probleem blijft bestaan in rijke landen. Laïla Marrakchi kiest een frisse invalshoek in haar nieuwe film Strawberries door een gebrekkige en soms onsympathieke hoofdpersoon centraal te stellen die gemengde reacties oproept bij het publiek. De aanpak werkt deels maar laat belangrijke motivaties onderbelicht.

Indringende opening toont harde realiteit van landbouwarbeid

De film opent met een scherpe sequentie die in enkele minuten de essentiële details samenvat. Overhead close-ups van handen die een voor een worden gecontroleerd benadrukken dat deze vrouwen als vervangbare werkkrachten worden gezien. Ze verdienen slechts 35 euro per dag met het plukken van aardbeien in de regio Huelva in Spanje, een bedrag dat hen toch in staat stelt om essentiële geldzendingen naar Marokko te sturen.

Hasna, met intensiteit gespeeld door Nisrin Erradi, arriveert vastberaden en op haar hoede. Ze deelt krappe woonruimte in een prefab container met drie andere vrouwen. Haar enige persoonlijke bezittingen bestaan uit een krantenknipsel over een taekwondo-goudmedaille en een foto van een jonge jongen, hints naar een verleden dat ze verborgen houdt.

Dagelijkse sleur en plots verraad breken groepsolidariteit

Het leven op de Fresa del Carmen-boerderij is uitputtend. De vrouwen werken lange uren onder plastic overdekte kassen terwijl voormannen en een nutteloze vakbondsvertegenwoordiger de touwtjes in handen houden. Wanneer de eigenaar de douches binnenkomt en een van de kamergenotes viseert, loopt Hasna weg in plaats van in te grijpen. Die keuze distantieert de kijkers meteen, ook al probeert het verhaal haar angst voor baanverlies of represailles te verklaren.

De andere vrouwen blijven ook zwijgen, waardoor het slachtoffer geïsoleerd en getraumatiseerd achterblijft. Hasna beschuldigt haar later ervan gunsten te hebben geruild voor een makkelijker binnengebied. Pas wanneer het werk plotseling opdroogt, spreekt Hasna zich uit en zoekt ze hulp bij een lokale mensenrechtenadvocaat.

Welwillende buitenstaanders begrijpen culturele realiteit niet

De jonge Spaanse advocaat arriveert met goede bedoelingen maar toont weinig begrip voor conservatieve Marokkaanse gebruiken of de machtsverhoudingen. Lokale ambtenaren behandelen de werkneemsters met openlijke minachting. Marrakchi vermijdt het om deze figuren tot simpele schurken te maken, maar de scènes leunen nog steeds op bekende contrasten tussen westerse voorvechters en de vrouwen die ze willen steunen.

Atmosfeer en cinematografie vangen constante onderdrukking

De productie blinkt uit in het weergeven van een afgesloten wereld zonder zichtbare hekken. Cameraman Tristan Galand beweegt de camera met rusteloze energie langs eindeloze kassenrijen, wat de onrust van de vrouwen weerspiegelt. Interieurs van het huis van de eigenaar krijgen een stabielere framing en koeler licht, wat visuele verlichting biedt ten opzichte van de spanning in het kamp.

Erradi’s scherpe, nuchtere spel houdt het publiek betrokken ondanks de dunne achtergrond van Hasna in het script. De setting voelt levensecht en onderdrukkend aan, wat de impact van de film versterkt meer dan de personageontwikkeling.