Animator Louis Clichy maakt zijn regiedebuut met de speelfilm Iron Boy, een handgetekend verhaal dat in première ging in de sectie Un Certain Regard op het Filmfestival van Cannes en al snel werd opgekocht door Sony Pictures Classics.
Clichy werkte eerder mee aan grote Pixar-producties zoals Wall-E en Up. Zijn nieuwe film put uit die ervaringen, maar richt zich nu op intieme, realistische details van het Franse plattelandsleven in de jaren 80, een periode waarin kleine familiebedrijven onder druk stonden door schaalvergroting in de landbouw.
De hoofdpersoon is de 11-jarige Christophe, die met zijn ouders en oudere broer woont op een boerderij die moeite heeft om financieel rond te komen. Wanneer evenwichtsproblemen opduiken, blijkt uit medisch onderzoek dat hij een rugprobleem heeft waarvoor hij voortdurend een stalen rugbrace moet dragen, ook tijdens het slapen.
Het hulpmiddel verandert de ooit actieve jongen in iemand die zich opgesloten en geïsoleerd voelt van zowel klasgenoten als familieleden.
De plaatselijke kerkorganist Michel neemt Christophe onder zijn hoede als bladzijdenomdraaier en leert hem geleidelijk orgel spelen. De jongen raakt ook bevriend met Clara, een rebelse klasgenote uit zijn zwemlessen. Samen plegen ze kleine daden van verzet, waarbij de brace onverwacht als schild fungeert tijdens winkeldiefstalavonturen.
Scènes waarin Christophe naar Gabriel Fauré’s Requiem luistert op een Walkman terwijl hij door het landschap fietst, benadrukken momenten waarop klassieke muziek zijn wereld opent en hem eraan herinnert dat hij niet alleen is.
Clichy toont het gezin als fundamenteel liefdevol, maar onder spanning door schulden, alcoholisme en een mislukte zakendeal met een buurman-boer. De fysieke aandoening van de jongen is slechts één van de vele uitdagingen waarmee het gezin te kampen heeft.
Iron Boy zet de lijn voort van doordachte Europese animatiefilms die realisme combineren met momenten van fantasie en verbeelding. Het verhaal blijft geworteld in arbeiderservaringen, terwijl poëtische elementen naar voren komen wanneer Christophe in contact komt met muziek en nieuwe vrienden.
Het einde heeft emotionele impact, ook al rekt het de geloofwaardigheid enigszins op, en biedt het een elegante blik op veerkracht en het verlangen naar vrijheid.