Films kiezen soms voor een soundtrack van bestaande nummers of covers in plaats van een originele score. Deze aanpak kan memorabele momenten opleveren als de keuzes bij het verhaal passen, maar kan ook tot jarring resultaten leiden als tracks botsen met de toon of gewoon niet landen.

Godzilla 1998 opent met een zwakke Bowie-cover en een P. Diddy-nummer

De Godzilla-remake uit 1998 scoort hoog op lijsten van mislukte monsterfilms, en de soundtrack voegt daar nog een laag teleurstelling aan toe. Een cover van David Bowie’s “Heroes” valt plat, een Rage Against the Machine-nummer voelt misplaatst en de toevoeging van P. Diddy’s “Come with Me” springt eruit als een bijzonder vreemde keuze die de misstappen van de film onderstreept.

The Room combineert de score met nummers die het ongemak vergroten

De cultklassieker The Room heeft een memorabele instrumentale score van Mladen Milicevic die veel kijkers effectiever vinden dan de rest van de productie. Tijdens uitgebreide scènes klinken echter verschillende nummers, en die versterken vaak de onbedoelde humor of het ongemak in plaats van de stemming te verbeteren.

Thor Love and Thunder leunt te zwaar op Guns N’ Roses-needle drops

Thor: Love and Thunder uit 2022 bevat meerdere Guns N’ Roses-nummers, waaronder “Sweet Child o’ Mine”, “Welcome to the Jungle”, “Paradise City” en “November Rain”. Hoewel de tracks op zichzelf sterk zijn, voelt hun herhaalde en agressieve plaatsing geforceerd in een film die al bekritiseerd wordt om de visuals en de algehele uitvoering.

Sky High vertrouwt op matige covers van klassieke nummers

De familyvriendelijke Sky High biedt een degelijk superheldenverhaal voor jongere kijkers, maar de soundtrack ondermijnt de ervaring. Licentiekosten leidden tot covers van nummers van Talking Heads, The Smiths, The Cars, Tears for Fears en Devo, die veel luisteraars inferieur vinden aan de originelen.

Suicide Squad gooit te veel iconische nummers naar een rommelig verhaal

Suicide Squad uit 2016 propt de film vol met tracks van Creedence Clearwater Revival, The Rolling Stones, Black Sabbath, Kanye West, The White Stripes, Queen en anderen. De constante stroom van bekende nummers komt over als een cynische poging om narratieve problemen te maskeren in plaats van de film te dienen.

Lost Horizon 1973 maakt van de musicalnummers onbedoelde comedy

De musicalversie uit 1973 van Lost Horizon volgt het verhaal van Shangri-La, maar schakelt over op zang- en danssequenties die veel kijkers stijf en overdreven sentimenteel vinden. De nummers werken beter als ze los van de film worden gehoord, maar in context vallen ze op als slecht geïntegreerd en onbedoeld grappig.

Cocktail serveert het ene fletse 80s-nummer na het andere

Tom Cruises film Cocktail uit 1988 bevat een reeks ondermaatse nummers, beginnend met “Don’t Worry, Be Happy” en de Beach Boys’ “Kokomo”. De keuzes weerspiegelen een smalle slice van de muziek uit dat decennium en tillen het verhaal nauwelijks boven de oppervlakkige 1980s-sfeer uit.