Sergio Corbucci's Django: de ultragewelddadige western die Yojimbo weergalmde en Tarantino inspireerde

Van zijn wortels in Akira Kurosawa's samoeraiklassieker tot een decennialang verbod in het Verenigd Koninkrijk: de film uit 1966 baande zich een bloederig pad in de filmgeschiedenis.

Sergio Corbucci's western uit 1966 Django geldt als een schoolvoorbeeld van hoe het spaghettiwestern-genre omsloeg naar extreme wreedheid. Met Franco Nero in de hoofdrol bouwt de film rechtstreeks voort op het stramien van Akira Kurosawa's Yojimbo en Sergio Leone's A Fistful of Dollars, maar voegt er eigen lagen van expliciet geweld aan toe.

Duidelijke schatplicht aan Kurosawa en Leone vormt het verhaal

Het verhaal volgt een eenzame revolverheld die in een klein stadje belandt dat verdeeld is tussen twee rivaliserende bendes. Deze opzet weerspiegelt het centrale conflict uit zowel Yojimbo als A Fistful of Dollars. Anders dan in die eerdere films heeft Django een metgezel bij zich: de voormalige sekswerker María, gespeeld door Loredana Nusciak, die hij eerder in het verhaal heeft gered.

Corbucci's versie verhoogt het bloedvergieten aanzienlijk. De held schakelt veel meer tegenstanders uit en de camera blijft hangen bij het resulterende geweld. Een beruchte scène toont hoe een personage onder bedreiging met een pistool zijn eigen afgesneden oor moet opeten.

Ongekend geweld leidt tot verbod in het Verenigd Koninkrijk

Britse censors vonden de inhoud onacceptabel. Toen de film in 1967 bij de British Board of Film Classification werd ingediend, verklaarde examinator John Trevelyan dat hij niet genoeg kon worden geknipt, zelfs niet voor een X-certificaat. Hij omschreef de film als vol "excessive and nauseating violence".

excessive and nauseating violence

— John Trevelyan, examinator British Board of Film Classification, 1967 review of Django

Latere indieningen in 1972 en 1974 werden eveneens afgewezen. Examinatoren merkten op dat de film leek te zwelgen in de gewelddadige scènes en dat de wreedheid het hoofddoel leek te zijn. Pas in 1993 verleende de BBFC uiteindelijk een 18-certificaat voor uitgave op homevideo.

Veranderende normen maken latere release en aanpassing van de rating mogelijk

Begin jaren negentig hadden films als Terminator 2 en Reservoir Dogs het tonen van expliciet schietgeweld en verminking op het scherm genormaliseerd. De BBFC concludeerde dat Django niet langer de strengste beperkingen nodig had. In 2004 werd de rating verder verlaagd naar 15, wat de veranderde tolerantie van het publiek en de cultstatus van de film weerspiegelde.

Nalatenschap via rip-offs en Tarantino's hommage

Het succes van Django leidde tot talrijke onofficiële imitaties, waaronder Django Kill... If You Live, Shoot! en One Damned Day at Dawn... Django Meets Sartana! Alleen de sequel uit 1987, Django Strikes Again, bracht Nero terug in de rol. Decennia later leende Quentin Tarantino de titel en belangrijke motieven voor zijn film Django Unchained uit 2012.

Nero bleef decennialang acteren en verscheen zowel in Tarantino's Django Unchained als in een Italiaanse televisiebewerking van het personage uit 2022. De originele film is vandaag breed beschikbaar via gratis streamingdiensten zoals The Roku Channel en Kanopy.

Kritische herwaardering benadrukt politieke woede onder het bloed

Latere recensenten prijzen de film omdat hij via het nihilistische geweld echte politieke woede uitdraagt. Critici stellen dat de wreedheid een bewuste functie heeft en geen loutere uitbuiting is, waardoor de film meer blijvende kracht bezit dan alleen zijn shockwaarde.

Tags bij dit artikel