- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Alexis Alexiou keert na elf jaar terug met een neo-noir familieverhaal dat klassieke tragedie en feministische vastberadenheid vermengt op Edinburgh.

De Griekse regisseur Alexis Alexiou schetst een ingetogen maar emotioneel geladen portret van familiebreuk en stille opstand in zijn derde speelfilm, Sea of Glass. De film, die buiten de competitie draaide op het Edinburgh International Film Festival, ruilt het speelse absurdisme dat de recente Griekse cinema kenmerkt in voor een somber, klassiek geïnspireerd verhaal over moeders, dochters en de gewelddadige prijs van vrijheid.

Regisseur keert terug met strenge neo-noir familieverhaal

Elf jaar na zijn strakke thriller Wednesday 04:45, die in première ging op Tribeca, werkt Alexiou opnieuw samen met scenarist Afroditi Nikolaidou aan een script dat neo-noir-atmosfeer combineert met rauwe huiselijke melodrama. De 130 minuten durende film neemt de tijd om een winters kustlandschap op het eiland Evia neer te zetten, voordat de focus verschuift naar een onwaarschijnlijke alliantie tussen twee vrouwen die gevangen zitten in generatiegebonden verwachtingen.

Veteraan actrice draagt verhaal van stille volharding

Evangelia Andreadaki, recent te zien in de Griekse Oscarinzending Arcadia, levert een grotendeels zwijgende maar krachtig expressieve vertolking als Vangelio, een vrouw van midden zestig wier leven bepaald is door zorg. Na de dood van haar man vlucht ze naar een gesloten hotel aan zee, waar ze 23-jarige Vicky ontmoet, gespeeld door Christiana Matelska Toka, die dagelijks mishandeld wordt door haar alcoholistische vader.

Vrouwelijke bondgenootschap ontstaat te midden van onderdrukkende stilte

De twee vrouwen vormen een woordeloze band die de geest van Thelma and Louise weerspiegelt, hoewel Alexiou’s film geworteld blijft in realisme in plaats van roadmovie-escapisme. Vangelio herkent haar eigen verleden in Vicky’s gevangenschap en voelt zich gedwongen om in te grijpen, ook al staan de lokale autoriteiten aan de kant van de mishandelende vader. Het verhaal bouwt op naar een gewelddadige climax die de actie verplaatst en de emotionele inzet verhoogt.

Cinematografie en geluid roepen vervaagd glas en stormachtige zeeën op

Cinematograaf Simos Sarketzis legt het eiland vast in gedempte blauwen, groenen en bruinen die de bijbelse titel van de film weerspiegelen, ontleend aan het boek Openbaring. Het geluid ontwerp benadrukt isolatie door echoënde golven en lege hotelgangen, wat het gevoel versterkt van levens die hangen in een liminaal, buiten-seizoen landschap.