- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Panelleden van Cape Fear, Blade Runner 2099 en American Hostage delen inzichten over frisse benaderingen, chemie in de writersroom en samenwerking tijdens Variety-evenement

Schrijvers en showrunners achter verschillende prominente miniserie kwamen samen voor Variety’s A Night in the Writers Room om uit te leggen hoe zij bestaand materiaal omzetten in boeiende televisie.

De discussie werd gemodereerd door senior artisans editor Jazz Tangcay en had Nick Antosca van Cape Fear, Silka Luisa van Blade Runner 2099 en Shawn Ryan en Eileen Myers van American Hostage als gasten.

Vertrouwde verhalen opnieuw vormgeven zonder de essentie te verliezen

Ieder project op het panel putte uit eerder werk, of het nu klassieke films of waargebeurde gebeurtenissen betrof. Antosca nam de bekende Cape Fear-verhaallijn onder handen na twee eerdere filmversies. Hij wilde de kernspanning behouden en toch iets nieuws brengen.

De manier waarop ik adaptaties benader, is dat ik iets wil creëren dat lijkt op de nachtmerrie die je krijgt nadat je de originele film hebt gezien en bent gaan slapen. Je houdt een aantal ingrediënten over, de viscerale elementen, en die vermengen zich psychologisch met andere nieuwe dingen die je eraan toevoegt. Zo krijg je iets dat hopelijk zowel vertrouwd als verrassend en vreemd aanvoelt.

Luisa stond voor een vergelijkbare uitdaging met het Blade Runner-universum. De serie springt vijftig jaar vooruit en vereiste dat haar team een bestaande wereld uitbreidde terwijl het een eigen identiteit kreeg.

American Hostage is gebaseerd op een waargebeurd verhaal uit 1977. Het team deed diepgravend onderzoek met 911-opnames, kranten en gerechtelijke documenten. Ryan benadrukte dat ze trouw bleven aan de bekende feiten, maar creatief oordeelden waar details ontbraken om het verhaal ook vandaag relevant te houden.

Een writersroom bouwen die werkt

De panelleden benadrukten het belang van een team met complementaire vaardigheden. Ryan beschreef zijn aanpak om zijn eigen blinde vlekken te identificeren en schrijvers te werven die frisse perspectieven en ervaringen meebrengen.

Als showrunner realiseer ik me zeker dat we veel perspectieven missen. We missen verschillende levenservaringen. Ik heb geleerd om te vragen: ‘Hoe passen deze mensen bij elkaar? Waar heb ik hulp nodig?’

Myers vergeleek de room met een gezamenlijke reis waarbij het beste idee wint en openheid voor ieders achtergrond het belangrijkst is.

Bij het leiden van een room voel ik altijd dat we samen op een boot zitten. We stijgen en dalen samen. En ik geloof dat het beste idee wint, net als openheid voor mensen en hun ervaringen.

Chemie bleek essentieel. Ryan vergeleek de groep met een band waarvan de leden moeten samensmelten om het juiste geluid te creëren, of ze nu sterk zijn in personages, humor of specialistische kennis.

Afleveringstitels en verborgen details

De groep sprak ook over het benoemen van afleveringen. De titels van American Hostage verwijzen naar echte reclames die tijdens de gebeurtenissen op WIBC werden uitgezonden. De eerste aflevering van Cape Fear, “Fingers & Toes”, verwijst naar een gruwelijke zin uit de film uit 1962.

Samenwerken met afdelingshoofden om de visie te realiseren

Antosca benadrukte het belang van nauwe banden met afdelingshoofden die scripts omzetten in levende werelden. Hij noemde vertrouwde collega’s van onschatbare waarde.

Wanneer je mensen vindt met wie je een soort shorthand hebt, zijn ze hun gewicht in goud waard. Ze worden je nauwste medewerkers.

Luisa merkte op dat Blade Runner 2099 sterk leunt op visuals. Ze werkt met afdelingshoofden van over de hele wereld en waardeert het unieke vakmanschap dat ieder van hen meebrengt.

We hadden HOD’s van over de hele wereld, vakmensen van over de hele wereld, en ieder van hen interpreteerde wat er geschreven was op een andere manier. We leven in een tijd waarin het idee van menselijk vakmanschap ter discussie staat, en om te zien hoe mensen samenwerken in een ruimte, en hoe levend dat is, daar ben ik enorm dankbaar voor. En als ik naar de serie kijk, zie ik ieders kleine stem op het scherm. Dat is de magie.