Sara Bareilles keert terug met haar eerste studioalbum in zeven jaar en verwerkt de dood van haar langjarige beste vriend in een collectie die rouw combineert met momenten van onverwachte vreugde en reflectie.
Het album begint met de centrale tragedie. Verschillende nummers in het begin putten rechtstreeks uit het overlijden van haar vriend Chad Joseph aan kanker. In plaats van een aanhoudend sombere toon dragen deze songs vaak opgewekte arrangementen die veerkracht benadrukken.
Het openingsnummer “Home” is geïnspireerd op publieke gesprekken over rouw, waaronder uitspraken van Stephen Colbert en Anderson Cooper. De teksten onderzoeken hoe stilte rond verlies relaties kan belasten en mogelijke bronnen van troost kan verhullen.
Het vervolg “Just Kids” verschuift naar persoonlijke herinneringen aan Joseph, met een mengeling van wrange observaties en een gevoel van voortdurende verbondenheid. Bareilles legt de drang vast om het nummer publiekelijk als eerbetoon te delen en zet privéverdriet om in een gedeeld moment.
Nummer drie, “Still Crying”, geproduceerd met Aaron Dessner, plaatst de luisteraar bij een sterfbedscène en ontvouwt zich toch als een wals met romantische ondertoon. De arrangementen roepen klassieke doo-wopinvloeden op, terwijl de focus ligt op emotionele uitputting in plaats van wanhoop.
Naast persoonlijk verlies behandelt het album bredere ervaringen. “Ladies in Line” reflecteert op vruchtbaarheidsproblemen die Sara Bareilles eerder publiekelijk heeft besproken. Twee nummers gaan in op actuele Amerikaanse spanningen: het percussieve “Hands Off My Body”, eerder live uitgevoerd, en de hoopvolle ballad “Heartland”, deels vanuit het perspectief van het Vrijheidsbeeld.
Het breakup-nummer “Say Leave” voegt nog een emotionele laag toe, gebaseerd op waargenomen romantische ervaringen, ook al is Bareilles recent getrouwd.
Fans die haar socialemediaposts over mentale gezondheid kennen, herkennen echo's in “Nervous Breakdown”. Het nummer kiest voor een speelse jazz-shuffle-stijl en gebruikt cabaret-elementen om grapjes te maken over angst, terwijl de toon uitnodigend blijft.
Door het hele album heen biedt Bareilles' kenmerkende mezzo-sopraan een stabiele, opbeurende aanwezigheid die zware onderwerpen omzet in een ervaring van gedeelde catharsis in plaats van louter uithoudingsvermogen.