Santi Denia, de coach die Spanje naar olympisch goud leidde, beleeft de WK-finale met een mix van trots en verwachting. De Albaceteër met een lange staat van dienst in de jeugdelftallen beschouwt de nationale ploeg als zijn thuis en onderhoudt een hechte band met de huidige bondscoach Luis de la Fuente.
Enkele uren voor de beslissende wedstrijd tegen Argentinië ziet Denia het duel als een verlengstuk van de halve finale tegen Frankrijk: zeer gebalanceerd en te beslissen door kleine nuances. Zijn grootste zorg is dat Spanje zijn identiteit behoudt en blijft scoren met details, zoals in de vorige ronde. De oud-bondscoach benadrukt dat het team in topvorm vrijwel onverslaanbaar is.
Iedereen verkeert in zijn beste vorm. En we hopen dat Lamine dat doelpunt maakt waar hij zo naar op zoek is en dat we allemaal willen zien. Of misschien niet, want we hebben al gezien dat bij deze selectie en met Luis de groep boven de individuen staat.
Denia prijst de sereniteit die de kleedkamer uitstraalt na de zege op Frankrijk. Anders dan vroeger, toen spelers met sprongen en liederen vierden, lopen ze nu rustig naar de familiezone alsof het om een oefenwedstrijd ging. Die kalmte komt grotendeels door de internationale ervaring die de spelers in de jeugdelftallen hebben opgedaan.
Het werk van de bond gedurende meer dan tien jaar, met figuren als Ginés Meléndez, Francis en Iñaki Sáez, is daarbij cruciaal geweest. Veel van deze spelers werden al Europees kampioen bij de onder-17, onder-19 of onder-21 en maakten de olympische ervaring mee. Die lange periodes samen, soms tot veertig dagen, hebben hen geleerd om rust, druk en het dagelijks leven in een langdurige stage te managen.
Denia is vooral enthousiast over het aandeel van Baena, die hij al volgt sinds diens vijftiende. De middenvelder heeft na een wisselvallig clubseizoen zijn rol in het absolute elftal heroverd en zou wel eens de maker kunnen zijn van de treffer die Spanje de tweede ster oplevert. De coach denkt met warmte terug aan Lamine Yamal, Ferran Torres, Pedri en Rodri vanaf hun eerste stappen in de jeugdteams.
Over Lamine Yamal vertelt Denia een anekdote uit diens debuut bij de onder-15: door een moment van onoplettendheid noemde hij hem per ongeluk Yasmín tijdens een corner, wat tot hilariteit op de bank leidde. Datzelfde duel markeerde ook de eerste keer dat hij een supporter in de tribune vol ontzag zag reageren op een jong talent.
Denia, die Leo Messi ooit een vrije trap afnam bij zijn eerste doelpunt voor Barcelona in een duel met Albacete, adviseert om het balbezit te behouden en snel terug te winnen bij balverlies. Hij vindt dat Argentinië en Spanje uitblinken in teamspel en dat succes afhangt van collectief verdedigen en aanvallen, zonder individuele duels met de Argentijn aan te gaan.
Voor het eerst in de geschiedenis heeft Spanje de kans om de titels van Europa, Olympische Spelen en wereldkampioenschap te combineren. Denia beleeft het moment als een gewone supporter en stelt dat het hele land zich al heeft overgegeven aan de droom van die tweede ster en de straten van Madrid vol vlaggen wil zien.