Sam Levy en Jamie Ramsay roepen filmmakers op hun intuïtie te vertrouwen op Camerimage

Twee geprezen cinematografen met sterk verschillende achtergronden vinden gemeenschappelijke grond over instinct, samenwerking en de blijvende kracht van beelden

Op een openhartige sessie tijdens het Toruń Camerimage-festival vertelden cinematografen Sam Levy en Jamie Ramsay over hun contrasterende wegen en de centrale rol van het onderbuikgevoel in hun werk. Het duo, dat respectievelijk de films The Only Living Pickpocket in New York en Being Heumann draaide, zei tegen studenten en beginnende filmmakers dat technische beheersing minder belangrijk is dan weten waarom een shot goed aanvoelt.

Verschillende achtergronden vormen eigen visuele stemmen

Levy groeide op in Boston als zoon van een klassiek violiste die optrad met het Boston Symphony en Boston Pops. Hij studeerde eerst vergelijkende literatuurwetenschap en overwoog een diplomatieke carrière voordat hij film ontdekte. Vroege banen omvatten assistentie aan de overleden Harris Savides bij projecten als Zodiac, gevolgd door belangrijke samenwerkingen met regisseurs Noah Baumbach en Greta Gerwig die zijn vloeiende, observerende stijl in de Amerikaanse onafhankelijke film hielpen definiëren.

Ramsay, opgegroeid in Zuid-Afrika, beschrijft zichzelf als een punk die van meerdere scholen werd verwijderd voordat hij richting vond aan de Academy of Film and Dramatic Art in Johannesburg. Zijn weg voerde hem via de lokale industrie als camera-operator bij District 9 en naar een langdurige samenwerking met regisseur Oliver Hermanus. Latere projecten als All of Us Strangers en Being Heumann vestigden zijn reputatie voor zorgvuldig gecomponeerde beelden in Britse en internationale producties.

Intuïtie komt naar voren als het kerninstrument voor elke dp

De twee kunstenaars benadrukten tijdens hun optreden op het Poolse festival voor cinematografie het persoonlijke proces boven praat over apparatuur. Levy benadrukte dat beslissingen moeten voortkomen uit emotie in plaats van uit apparatuurlijsten. Hij herinnerde zich dat Savides een filmset beschreef als een rijdende trein die nooit stopt, waarmee hij de noodzaak van aanpassingsvermogen onderstreepte.

Je grootste wapen als dp is je intuïtie.

— Sam Levy, Gesprek op het Toruń Camerimage-festival

Ramsay merkte op dat tegenslagen en weerstand vaak zijn doorbraken hebben gevoed. Hij zei dat confrontaties, wanneer ze zich voordoen, meestal gaan over planning met regieassistenten of over budgetten met line producers, de twee middelen die een cinematograaf het nauwst bewaakt.

Vertrouwen op instinct en collega’s bepaalt blijvend werk

Levy benadert meningsverschillen op de set door gemeenschappelijke grond te zoeken, een diplomatieke gewoonte die geworteld is in zijn eerdere studies. Ramsay, van nature confronterender, weigert compromissen te sluiten wanneer een idee verkeerd aanvoelt. Hun verschillende temperamenten, zo suggereerden ze, bewijzen dat geen enkele methode succes garandeert.

Beide mannen sloten de sessie af met de herinnering aan het publiek dat cinematografie werk creëert dat blijft bestaan. Ramsay zei tegen de jonge filmmakers dat hun beelden voortleven en dat de verantwoordelijkheid om ze goed te krijgen elke inspanning rechtvaardigt.

Tags bij dit artikel