Romantiek op tv bloeit op nu kijkers op zoek zijn naar feelgood-ontsnappingen uit sombere nieuws

Makers van Bridgerton, Nobody Wants This en een nieuwe serie over JFK Jr. verkennen emotionele intimiteit, alledaagse gebaren en authentieke relatieproblemen

Kijkers die verlangen naar verlichting van aanhoudend negatief nieuws zorgen voor een groeiende vraag naar verhalen over liefde en verbondenheid. Televisieschrijvers en -producenten reageren daarop met series die emotionele diepgang en fysieke intimiteit combineren om uplifting verhalen te brengen.

Alledaagse gebaren voeden verlangen in Nobody Wants This

Erin Foster, bedenker van Nobody Wants This, merkt op dat voortdurende blootstelling aan verontrustend nieuws het publiek naar content stuurt die gewoon goed voelt. Romantiek biedt die opluchting. In de serie blijken kleine attenties, zoals een partner die een nachtkastje koopt na het luisteren naar behoeften, overtuigender dan grootse gebaren.

Het nachtkastje is het soort romantiek dat iedere vrouw wil. Het is een man die naar je luistert. Het is niet iemand die het generieke doet, maar iemand die aandacht heeft voor jouw wensen en behoeften.

— Erin Foster, bedenker van Nobody Wants This, interview met Variety

Bridgerton seizoen 4 balanceert machtsdynamiek met wederzijds verlangen

Showrunner Jess Brownell leidde Bridgerton seizoen 4 door de romance tussen Benedict, gespeeld door Luke Thompson, en huishoudster Sophie, vertolkt door Yerin Ha. Het verhaal benadrukt hoe Benedict zijn privileges onderkent en werkt aan Sophie’s gevoel van veiligheid, terwijl zij zelf de regie neemt over haar wensen.

Het was belangrijk om te zien hoe Benedict buiten zijn privileges treedt en inziet dat hij echt voor Sophie moet zorgen en haar veilig moet laten voelen. Dat betekende groei voor hem én voor Sophie. We wilden zien hoe zij haar verlangens claimt en de regie neemt over wat ze wil en wanneer ze dat wil.

— Jess Brownell, showrunner van Bridgerton, interview met Variety

Love Story-serie roept klassieke cinema op met ingetogen intimiteit

Executive producer Brad Simpson en co-boss Nina Jacobson vormden de aankomende serie Love Story: John F. Kennedy Jr. and Carolyn Bessette rond smaakvolle, klassieke liefdesscènes geïnspireerd op films uit de jaren zeventig en tachtig. Ze behandelden de echte obstakels van het stel als authentieke stressfactoren, maar kozen voor een optimistische afloop waarin ze weer naar elkaar terugkeren.

Ryans idee was vanaf het begin om het smaakvol en klassiek te houden. We wilden de liefdesscènes uit onze favoriete films oproepen en keken naar klassieke liefdesverhalen uit de jaren zeventig en tachtig. Hun liefdesscènes zouden niet preuts zijn, maar hoefden niet expliciet te zijn om echt te voelen.

— Brad Simpson, executive producer van Love Story, interview met Variety

Intimacy coordinators zien liefdesscènes als karakterontwikkeling

Intimacy coordinator Lizzy Talbot, die aan de Kennedy-serie werkte, beschouwt gechoreografeerde romantische momenten als essentiële verteltools. Deze sequenties tonen keuzes van personages in kwetsbare situaties en fungeren als fysieke dialoog die woorden alleen niet kunnen overbrengen.

Vrouwelijk perspectief vormt moderne aantrekkingskracht op het scherm

Brownell benadrukt dat de female gaze emotioneel verlangen prioriteert dat geworteld is in wie personages als mensen zijn, in plaats van louter fysiek spektakel. De focus ligt op wat intimiteit op dat moment voelt voor beide partners.

Het gaat om het opbouwen van een gevoel van verlangen en hunkering, en het verankeren van de aantrekkingskracht tussen twee personages in wie ze als mensen zijn. Het kijken naar de fysieke handeling van twee lichamen die samenkomen is niet het punt voor ons. Het gaat om wat het voelt, intiem, voor de vrouw en voor de man om in die ruimte te zijn.

— Jess Brownell, showrunner van Bridgerton, interview met Variety

Echte relatieproblemen verankeren romantisch optimisme

Foster wijst op de aantrekkingskracht van romantiek in het dagelijks leven en gewone momenten die je met iemand deelt. Jacobson voegt toe dat het tonen van echte problemen terwijl je een weg terug naar verbondenheid laat zien, de oprechte hoop weergeeft die het publiek in deze verhalen zoekt.