Rod Serling, de geest achter The Twilight Zone, waagde zich aan western-terrein met zijn serie The Loner uit 1965. De show volgde een rondtrekkende ex-soldaat en zocht een meer gegronde weergave van het leven aan de frontier dan de populaire familiegerichte programma's uit die tijd.
Vijf jaar eerder lanceerde filmmaker Sam Peckinpah The Westerner, een rauwe benadering van de rondtrekkende cowboy die slechts één seizoen op NBC duurde. Serling probeerde een vergelijkbare volwassen aanpak met The Loner, voortbouwend op zijn eerdere westernwerk dat enkele Twilight Zone-afleveringen en de film Saddle the Wind uit 1958 omvatte.
De serie had Lloyd Bridges in de hoofdrol als William Colton, een voormalige kapitein van het Union Army die na de Burgeroorlog naar het westen trok. Colton ontmoette uiteenlopende personages en stond voor diverse conflicten, maar de verhalen benadrukten menselijk drama boven nette morele lessen of actievolle ontknopingen zoals in Bonanza en Gunsmoke.
De productie stopte na vijftien afleveringen toen Serling weigerde meer geweld toe te voegen. CBS-programmeringsdirecteur Michael H. Dann bagatelliseerde het conflict, maar Serling bleef vasthouden aan zijn oorspronkelijke visie.
Ik zei tegen Dana dat als het netwerk een conventionele western wilde, met nadruk op geweld en actie, het een conventionele westernschrijver had moeten nemen. Het oorspronkelijke idee van de serie was dat het een prikkelend, betekenisvol menselijk drama met een westernsmaak zou worden.
The Loner zond uiteindelijk 26 afleveringen uit van 1965 tot 1966, waarbij Serling er vijftien schreef. Colton kwam in aanraking met terugkerende soldaten, deserteurs, bandieten en een mennonitische pacifistische gemeenschap, terwijl hij nog steeds werd achtervolgd door herinneringen aan de Burgeroorlog. De show verzachtte af en toe de toon maar sloot nooit volledig aan bij de smaak van het publiek in die tijd.
Publiek dat gewend was aan rechttoe-rechtaan avonturen in programma's als The Rifleman, Rawhide en The Virginian vond The Loner te volwassen voor kinderen en te onconventioneel voor volwassenen. De serie droeg vroege sporen van de revisionistische westernstijl die in de jaren zeventig populair werd, maar in het midden van de jaren zestig bleek ze haar tijd ver vooruit.