Agata the Writer biedt een unieke kijk op creatieve worsteling tijdens het filmfestival van Venetië

Het zelfverzekerde debuut van Kuba Dorabialski heeft Mia Wasikowska in de hoofdrol als een Pools-Australische romanschrijfster die worstelt met identiteit, trauma en artistieke diefstal in Sarajevo

Schrijven vertaalt zich zelden gemakkelijk naar het scherm. Het interne proces van opstellen, reviseren en wachten op inspiratie weerstaat visueel drama, wat verklaart waarom verhalen over creatieve blokkades zo vaak terugkeren. Agata the Writer maakt dat vertrouwde uitgangspunt scherper en onzekerder.

Regisseur Kuba Dorabialski maakt een zelfverzekerd eerste langspeelfilm

Kuba Dorabialski maakt zijn debuut als regisseur met indrukwekkende beheersing. De video-artiest schrijft, filmt, monteert en componeert de film ook, en creëert zo een stijlvol maar intiem portret dat geen makkelijke antwoorden biedt. Het verhaal volgt Mia Wasikowska als Agata, een succesvolle Pools-Australische romanschrijfster die naar Sarajevo reist om research te doen voor een serieuzer project over een vader-dochterrelatie tijdens de Bosnische oorlog.

Agata hoopt daar contact te maken met haar Slavische roots, maar de stad voelt vreemd aan. Koude wind, gedempte kleuren en een sfeer van stille strengheid benadrukken haar groeiende isolement. Een lokale theaterregisseur daagt haar aannames over de oorlog uit in directe gesprekken die culturele verschillen en de grenzen van een buitenstaandersperspectief blootleggen.

Wasikowska draagt een verhaal van twijfel en ontheemding

Wasikowska levert een precieze prestatie als een vrouw bij wie professionele aarzeling doorsijpelt in alle aspecten van haar leven. Haar aarzelende bewegingen en rustige stem geven de constante zelfbevraging weer die Agata’s dagen bepaalt. Een subplot over inbraken in het huis waar ze verblijft, versterkt haar gevoel van instabiliteit en weerspiegelt haar angst dat ze verhalen toe-eigent die niet van haar zijn.

Heb je die jaren genoten? Genoten? Het was genocide. Maar alles was authentieker.

— Vedrana Božinović als Jasmina, Gesprek in de film

Verhalende wendingen weerspiegelen het schrijfproces

Dorabialski onderbreekt de hoofdplot om de kijker onder te dompelen in Agata’s onafgewerkte manuscript, weergegeven als voice-over. De overgang voelt abrupt en bewust onvoltooid, en weerspiegelt zo de grillige ritmes van echt schrijven in plaats van een gepolijste subplot te bieden. De film vermijdt een nette afsluiting en laat meerdere verhaallijnen onopgelost, wat past bij de onzekerheid van het creatieve proces.

De film draait in de Giornate degli Autori-sectie van het Venice Film Festival. De ongrijpbare structuur en toonwisselingen zullen het publiek waarschijnlijk verdelen, maar het resultaat onderscheidt zich als een van de meest eigenzinnige films van dit jaar.

Tags bij dit artikel