Disney heeft The Dog Stars een bescheiden uitrol gegeven, waarbij de release van de lente naar de late zomer is verschoven met weinig voorafgaande marketing en geen grote Amerikaanse première. De film komt met een trailer die weer een standaard post-apocalyptische thriller suggereert. Toch schuilt onder die bescheiden presentatie een van Ridley Scott’s sterkste prestaties in meer dan een decennium.
De 88-jarige regisseur bewerkt Peter Hellers roman uit 2012 via scenarioschrijver Mark L. Smith en creëert een verhaal dat meer aanvoelt als een melancholieke western dan als een high-octane overlevingsverhaal. Het verhaal speelt zich af in 2035 na een verwoestende grieppandemie en volgt een kleine groep overlevenden die worstelt met verlies, geweld en de mogelijkheid van hernieuwd contact.
In een van zijn eerste grote solistische hoofdrollen speelt Jacob Elordi Hig, een weduwnaar en voormalig piloot die een verlaten vliegveld in Colorado deelt met zijn hond Jasper en de geharde militair Bangley. Elordi brengt stille aantrekkingskracht en emotionele diepgang in de rol, met een klassieke schermpresentie terwijl hij het verhaal verankert in persoonlijk verdriet en stille veerkracht.
Het visuele palet versterkt die reflectieve toon. Cameraman Erik Messerschmidt legt weidse berglandschappen in Italië vast die de Amerikaanse westen verbeelden en geven het rustige tempo een gevoel van natuurlijke schoonheid te midden van verlatenheid.
Josh Brolin levert een scherpe vertolking als Bangley, een wapenexpert die de voorkeur geeft aan doortastend handelen maar onverwachte menselijke lagen toont. Margaret Qualley speelt Cima, een jonge weduwe wier voorzichtige band met Hig warmte en kwetsbaarheid toevoegt. Guy Pearce vertolkt haar beschermende vader Pops, terwijl Benedict Wong en Allison Janney verschijnen in bijrollen die de morele complexiteit van de wereld uitbreiden.
Scott balanceert momenten van plotseling geweld met langere passages die draaien om vertrouwen, vriendelijkheid en de strijd om hoop te behouden. Het resultaat is een film die menselijke verbinding waardeert boven spektakel, ook al erkent hij de wreedheid van de dystopische setting.
Hoewel sommige kijkers het bedachtzame tempo en de lichtere nadruk op psychologische details beperkend kunnen vinden, houden de sterke acteerprestaties en het indrukwekkende beeld de film boeiend. De score van Harry Gregson-Williams, met akoestische elementen en bijdragen van artiesten als Hozier, benadrukt de tedere kern van de film.
The Dog Stars behoort misschien niet tot Scotts meest explosieve werken, maar de nadruk op compassie in het aangezicht van instorting biedt een onderscheidende en uiteindelijk hoopvolle visie.