Rhys Ifans en Laura Linney worstelen met parkinson in Onwards and Sideways

Het nieuwe drama verkent de realiteit van de ziekte via het verhaal van twee leraren die een levensveranderende diagnose krijgen.

Minder dan een jaar nadat een film het syndroom van Gilles de la Tourette onder de aandacht bracht, arriveert Onwards and Sideways om licht te werpen op de ziekte van Parkinson. Het drama, geregisseerd door John Madden en geschreven door Paul Mayhew-Archer, die in 2011 zelf de diagnose kreeg, ging vrijdag in première in Britse bioscopen.

Rhys Ifans speelt Tony, een toegewijde basisschoolleraar die van artsen te horen krijgt dat hij nog ongeveer vijf goede jaren heeft voordat de aandoening zijn leven overneemt. In dezelfde kliniek krijgt musicus Emma, gespeeld door Laura Linney, hetzelfde nieuws. Het verhaal volgt hun parallelle pogingen om zich aan te passen aan een progressieve ziekte die alleen maar zal verergeren.

Ifans omarmt research en de parkinsoncommunity

Ifans, wiens carrière rollen omvat in Notting Hill en de BAFTA-winnende Not Only But Always, beschreef het project als anders dan elke eerdere ervaring. Hij benadrukte de verantwoordelijkheid om mensen wereldwijd te vertegenwoordigen die dagelijks met de ziekte leven.

We vertegenwoordigden een enorme wereldwijde demografische groep mensen die dag in dag uit met parkinson leven en dat de rest van hun leven zullen doen. Het is iets wat niet beter wordt — het evolueert. Dus was er geen twijfel dat we alles in onze macht moesten doen om de weergave zo authentiek, echt en tastbaar mogelijk te maken.

— Rhys Ifans, Interview met Variety

De voorbereiding omvatte het luisteren naar de podcast Movers and Shakers, waarin de schrijver Mayhew-Archer figureert, en samenwerken met neurofysiotherapeuten van Neuro Heroes. Ifans volgde ook danslessen voor mensen met parkinson in Noord-Wales en merkte het krachtige effect van muziek en gemeenschap op de deelnemers.

Film belicht bijwerkingen van medicatie en dagelijkse realiteit

Het verhaal onderzoekt tot veertig mogelijke symptomen, waaronder het bevriezen dat Tony treft in plaats van de bekendere tremor. Het toont ook de dwangmatige gedragingen, zoals gokken, die medicatie kunnen vergezellen. Ifans wees op de constante inspanning die nodig is om symptomen en doseringstijden te beheren.

Iedereen met wie ik heb gesproken die de film heeft gezien, liep de bioscoop uit met meer kennis of begrip van parkinson. Voor mij is dat het werk gedaan.

— Rhys Ifans, Interview met Variety

Sterk ensemble en persoonlijke connecties

Ifans prees Linney als een geschenk uit de hemel en roemde haar openheid tijdens de repetities. Hij benadrukte ook de bijdragen van actrice Monica Dolan en herinnerde zich warme verwijzingen naar Richard tijdens de productie, waarbij hij de connecties van de schrijver met het project noemde.