Rex Reeds laatste jaren bij The New York Observer: Een jonge redacteur deelt zijn ervaringen

Voormalig redacteur herinnert zich het bewerken van de kopij, het ego en de groeiende onvrede met moderne films van de legendarische criticus

Slechts enkele maanden na zijn eerste fulltime baan in de journalistiek kreeg een 24-jarige redacteur bij The New York Observer in 2013 een ongebruikelijke opdracht: het redigeren van de ervaren en vaak controversiële filmcriticus Rex Reed. De taak bracht een mengeling van verwachting en zorg met zich mee voor de jonge redacteur, die nog in de leer was terwijl Rex Reed decennia van lof en controverse op zijn naam had staan.

Toezicht erven op een legendarische maar koppige stem

Rex Reed, die vorige maand op 87-jarige leeftijd overleed, had een carrière opgebouwd met scherpe portretten voor Esquire en gedurfde recensies die een tijdperk van New Journalism definieerden. Tegen de tijd dat de jonge redacteur aantrad, kreeg de criticus kritiek over opmerkingen in een recensie van Melissa McCarthy waarin haar uiterlijk werd aangevallen. De hoofdredacteur steunde hem, maar delegeerde het dagelijkse beheer aan de nieuwkomer, die een informele poortwachter werd voor gevoelige formuleringen in bijdragen.

De redacteur verwijderde stilletjes zinnen die tot controverse konden leiden, waaronder verwijzingen naar "savage Indians" in een stuk. Reeds wekelijkse recensies arriveerden in een extra groot vet lettertype en weerspiegelden vaak diepe frustratie met de huidige films, die hij als gebrek aan kwaliteit en inhoud zag.

E-mailwisselingen tonen diepe onvrede met de cinema van vandaag

Via regelmatige telefoongesprekken en e-mails vanaf Reeds AOL-account leerde de redacteur de mening van de criticus kennen dat veel nieuwe releases de basale normen van smaak beledigden. Reed drong aan op meer theaterrecensies en beschreef filmopdrachten als pijnlijke verplichtingen. In een notitie erkende hij zijn eigen reputatie van hardheid en gaf hij toe dat hij probeerde positieve kanten te vinden voor acteurs, ook als de algehele mening negatief bleef.

I fear I am developing a reputation for being such a bastard that I guess I am trying to find something — anything! — to be nice about.

— Rex Reed, email to his young editor at The New York Observer

Persoonlijke ontmoetingen en gedeelde waardering voor jazz en old Hollywood

De eerste persoonlijke ontmoeting vond plaats in een inmiddels gesloten Italiaans restaurant bij Times Square. Reed koos zijn gebruikelijke tafel en bestelde met vertrouwde vanzelfsprekendheid een gerecht dat niet op de kaart stond. Tijdens het diner deelde hij anekdotes over sterren als Mel Tormé en Liza Minnelli. De twee vonden elkaar in hun bewondering voor jazz-zanger Johnny Hartman, en Reed uitte later zijn verbazing dat iemand zo jong die zanger kende.

Latere diners op andere klassieke locaties versterkten het gevoel van een New York uit het verleden dat Reed nog steeds bewoonde. Hij sprak over zijn vroege carrière, waaronder een verzonnen citaat in een interview uit 1965 met Jean-Paul Belmondo dat hij voor 150 dollar verkocht.

Latere ontmoetingen tonen een onveranderde kijk op een veranderende wereld

De laatste ontmoeting vond plaats rond kerst 2023 na een periode zonder contact. Reed had onlangs een tandheelkundige behandeling ondergaan, maar accepteerde de uitnodiging hartelijk. Hij vertelde over een teleurstellende Thanksgiving-maaltijd en noemde reisplannen, waaronder een cruise over de Nijl. Toen hem werd verteld over de aanstaande vaderrol van de redacteur, vroeg Reed zich hardop af of de huidige wereldtoestand het wel verstandig maakte om een kind op de wereld te zetten.

Gedurende hun professionele relatie bleven Reeds kenmerkende stijl en persoonlijke banden met het klassieke Hollywood zichtbaar, ook toen hij zich aanpaste aan online publiceren en incidentele spanningen over geredigeerde kopij. De jonge redacteur leerde de zeldzame kans waarderen om nauw samen te werken met een figuur uit een eerder journalistiek tijdperk.