Review Marvel's Wolverine: Insomniac schept een tedere Logan in vertrouwde lineaire actie

Het nieuwste Marvel-spel van de Spider-Man-studio benadrukt karakterwarmte en brute gevechten, maar worstelt met herhaling en voorspelbaar vertellen.

Wolverine is al lang een ideale match voor moderne actiegames. De mutant-held brengt ingebouwde genezing, wendbaarheid om muren te beklimmen, scherpe zintuigen om doelen te volgen en een natuurlijk talent voor close-combat. Marvel's Wolverine van Insomniac Games benut deze sterke punten en presenteert een versie van Logan die warmer en opener kwetsbaar aanvoelt dan veel fans misschien verwachten.

Insomniac levert een lineaire campagne met wisselende resultaten

Het spel volgt een lineaire structuur die de open-werelduitgestrektheid van recente PlayStation-titels vermijdt. Dit formaat zorgt voor gerichte setpieces en een gestage pacing, maar leidt ook tot stukken die repetitief en al te bekend aanvoelen. Het gevecht draait om slash-combo's, stealth-aanvallen, specials op basis van cooldowns en een rage-meter die finishers aandrijft. Parries volgen een eenvoudig kleurensysteem en hete klauwen voegen af en toe flair toe via interacties met de omgeving.

Hoewel de kernloop bevredigende momenten van brute vergelding oplevert, herhalen de encounters vaak dezelfde patronen over golven van vergelijkbare vijanden. Het resultaat is dat de actie nooit echt tot een climax komt en op maximale intensiteit blijft zonder genoeg variatie of creativiteit van de speler.

Een verrassende Logan wint spelers voor zich

Het opvallendste element is de karakterisering van Wolverine zelf. Met Liam McIntyre in de hoofdrol toont deze Logan oprechte emotie, biedt hij excuses aan, deelt hij knuffels en speelt hij zelfs verstoppertje met kinderen. Hij voelt als een beschermer die handelt uit zorg in plaats van pure woede. De bijrollen profiteren van vergelijkbare nuance: Sabretooth toont een zachtere kant en Mystique wordt gedreven door felle loyaliteit.

This Wolverine is openly vulnerable, emotive, apologetic, kind. He's a straight up action hero, despite his own protestations, and a totally charming one.

— Eurogamer review, Original Eurogamer article

Verhaalopzet brengt een alternatief X-Men-universum

Spelers volgen Logan als lid van Team X, geleid door de mysterieuze Nathanial Essex bij het Essex Institute. Het verhaal verkent thema's van gevonden familie en verzet tegen de vervolging van mutanten. Hoewel de grote lijnen voor wie bekend is met X-Men-lore voorspelbaar aanvoelen, vermijdt het spel directe stripadaptaties en creëert het een eigen alternatief universum.

Herinneringssequenties en optionele uitdagingen geven een glimp van Logans verleden, maar deze elementen blijven secundair. Het verhaal positioneert de protagonist vaak als reactief in plaats van gedreven door duidelijke persoonlijke doelen, wat de emotionele diepgang die het personage normaal draagt ondermijnt.

Beeld en presentatie tonen budgetbewuste keuzes

Op de PS5 Pro levert het spel nog steeds sterke momenten van ray tracing en gedetailleerde effecten. Sommige achtergronden ogen echter minder verfijnd en npc's voelen basic aan in vergelijking met Insomniac's grootschaligere Marvel-projecten. Collectibles volgen traditionele patronen van kratten, flessen en caches die kleine upgrades en pakken ontgrendelen.

Al met al komt Marvel's Wolverine over als een competente lineaire actietitel die sterk profiteert van de hartelijke hoofdrol en de inherente aantrekkingskracht van het X-Men-universum. Het gevecht biedt betrouwbare voldoening in korte bursts, maar het gebrek aan frisse mechanieken en de af en toe optredende herhaling voorkomen dat het de hoogtepunten van het vorige werk van de studio bereikt.

Tags bij dit artikel