De sterke verbreding van de spreads op staatsobligaties in de eurozone zette vrijdag door en bracht het rendementsverschil tussen Frankrijk en Duitsland op het hoogste niveau sinds het hoogtepunt van de eurocrisis.
Het Duitse tienjaarsrendement daalde negen basispunten naar 3,42 procent. Het Franse tienjaarsrendement steeg twee basispunten naar 4,94 procent. Het resulterende gat van 152 basispunten dreigt daarmee de hoogste niveaus sinds 2011 te overschrijden, toen de Griekse begrotingsproblemen tot marktturbulentie leidden en ingrepen van de Europese Centrale Bank uitlokten.
De inflatiezorgen door energieprijzen worden versterkt door nieuwe twijfels of Frankrijk de overheidsuitgaven kan beteugelen in een gefragmenteerd politiek landschap. Het begrotingsplan van de regering, donderdag gepresenteerd, kreeg kritiek van de Franse begrotingswaakhond, die de ramingen te optimistisch noemde.
De bewegingen zijn extreem. Er is veel derisking in de markt gekomen, in een tempo en omvang dat de markt niet kon absorberen. Deze positioneringsuitwas moet stoppen, het is de vraag of dat al gebeurd is.
De markten beginnen de economische schade van stijgende financieringskosten in eurozone-landen met hoge schuld in te prijzen. Geldmarkten rekenen nu op twee tot drie renteverhogingen door de Europese Centrale Bank tegen het einde van volgend jaar, tegen vier die eerder deze week nog volledig waren ingeprijsd.
De rendementsstijging in landen met een hogere schuldenlast betekent een ongerechtvaardigde verkrapping van de financiële voorwaarden die de groei bedreigt. Het kan als een circuit breaker werken voor de renteverwachtingen.
Anne-Laure Kiechel, chief executive van Global Sovereign Advisory, suggereerde dat spreads rond 175 tot 180 basispunten de Europese Centrale Bank tot actie zouden kunnen aanzetten. Jamie Searle, rates strategist bij Citigroup, opperde dat de centrale bank haar kwantitatieve verkrappingsprogramma zou kunnen pauzeren, omdat de modellen van het bedrijf wijzen op een faire spread rond 90 basispunten.
De oplopende Franse spreads roepen vragen op over de faire waarde in andere eurozone-obligatiemarkten, aldus Robert Dishner van Neuberger Berman. Hij merkte op dat beleggers vaak uitwijken naar Italiaanse obligaties wanneer spreads elders oplopen, wat bredere besmettingseffecten over risicovolle activa kan veroorzaken.
Italië is helaas wat mensen meestal verkopen wanneer dingen oplopen. Als Frankrijk je een spread van 120 of 130 biedt, wat is dan de faire spread voor andere risicovolle activa? Er is een besmettingseffect.