Will Lovelace en Dylan Southern, de filmmakers achter de aanstaande Disney+-documentaire Oasis: Don’t Look Back in Anger, hadden een eersteklas toegang tot een van de meest verwachte reünies in de rockgeschiedenis. Het duo legde Liam Gallagher en Noel Gallagher vast terwijl de broers zich voorbereidden op hun langverwachte terugkeer op het podium.
Begin 2025 kregen de regisseurs zeldzame toestemming om de repetities van Oasis vast te leggen, die de eerste langere periode markeerden dat de broers in meer dan vijftien jaar samen doorbrachten. In plaats van de ruimte vol camera’s te zetten, plaatsten Lovelace en Southern rigs vooraf en trokken ze zich terug naar monitoren in een nabijgelegen hut om van een afstand toe te kijken.
“We wilden niet dat het gemedieerd aanvoelde. We wilden niet dat het leek alsof er een irritante cameraploeg rondrende en hen in de weg liep,” legde Southern uit. Het besluit bleek verstandig gezien de geladen sfeer rond de eerste langere sessie tussen de berucht ruziënde broers.
Het zijn de Gallaghers, het is geen ‘Dawson’s Creek’. Ze gaan niet zitten en over hun emoties praten.
De regisseurs beschreven de sessies als intensief gericht in plaats van emotioneel. Zodra Liam arriveerde, begon de groep meteen met het polijsten van klassiekers als “Wonderwall,” “Champagne Supernova” en “Live Forever.” Er waren geen dramatische verzoeningen of tranen, alleen gestaag werk aan de setlist.
Lovelace noemde het proces “de serieuze business van de grootste rock-’n-roll-comeback die de wereld ooit heeft gezien.” De sobere aanpak wierp vruchten af toen de tournee van start ging door Verenigd Koninkrijk, Ierland, Canada, de Verenigde Staten, Zuid-Korea, Japan, Australië en Zuid-Amerika.
Elke resterende wrijving tussen de broers verdween toen de band eindelijk tegenover verwachtingsvolle menigten stond. “Dat was een echt moment van alchemie,” herinnerde Lovelace zich over de openingsavond in Cardiff. De regisseurs merkten op dat beide broers een sterke verantwoordelijkheid voelden om te presteren voor fans die zestien jaar hadden gewacht.
Om standaard concertopnames te vermijden, haalden de regisseurs gerenommeerde cameramensen zoals Haris Zambarloukos, Lol Crawley en James Laxton binnen. Elk kreeg de opdracht om hun eigen ervaring van de shows vast te leggen, met focus op de energie van het publiek en het verhaal tussen de broers op het podium.
Southern bediende bij elke voorstelling een camera en zag de diepe emotionele ontlading onder het publiek. “Er was dit overweldigende gevoel dat het publiek deze ontlading net zo hard nodig had als dat ze hem wilden,” zei hij. De regisseurs hopen dat de IMAX-release van de documentaire die meeslepende sfeer voor kijkers kan nabootsen.
Southern suggereerde zelfs dat bioscopen ‘popcorn-emmerhoeden’ aanbieden om bij de iconische jarennegentig-merchandise te passen die de tournee definieerde.