Scenarioschrijver en regisseur Josh Appignanesi geeft een eerste blik op zijn zevende speelfilm Coming of Age, die hij maakte met zijn vaste creatieve partner Devorah Baum. Het verhaal speelt zich af over drie decennia autoritten door een snel veranderend Londen en vormt een warme komedie die de onverwachte krachten van het latere leven viert.
Het verhaal volgt Jay en Hannah terwijl ze liefde, het opvoeden van kinderen, persoonlijke crises in de middenleeftijd en de uitdagingen van de zorg voor oudere ouders meemaken. Onderweg beseffen ze dat de latere hoofdstukken van het leven meer vervulling kunnen bieden dan de eerdere.
Emun Elliott speelt Jay en Lydia Wilson vertolkt Hannah. Bijrollen zijn voor Peter Polycarpou en Tristan Ruggeri, waarmee de cast uit zowel film als televisie is samengesteld.
Het scenario is direct gebaseerd op het academische initiatief “The Sciences of Aging and the Culture of Youth Project” aan King's College London. Bijna alle opnames vonden plaats op echte straten in plaats van in studio’s, wat authenticiteit geeft aan de tijdoverspannende autoritten.
Emily Everdee produceert via Lifelong Films, met Sam Buckler als coproducent. Martina Zimmerman van SAACY is executive producer. Het project kreeg steun van UK Research and Innovation via het SAACY-programma.
Leeftijd is iets waar we altijd mee worden geconfronteerd, maar waar we vaak niet tegenop kunnen. Het maakt ons tot gekken, maar verdiept ons tegelijkertijd. Hoe zou het eruitzien als de hele tragikomedie van een leven ons in één boog wordt teruggegeven? Misschien lopen we weg met iets wat ons helpt om een beetje beter ouder te worden?
Coming-of-ageverhalen gaan meestal over de reis van kindertijd naar adolescentie, terwijl romantische komedies vaak eindigen net als jonge mensen bij het altaar aankomen. Maar wat gebeurt er daarna? Voor de meesten van ons is dat een groot deel van het leven. Ook in de middenleeftijd begint leeftijd onmogelijk te negeren, in ons lichaam, onze relaties, ons gevoel van toekomstige mogelijkheden… Met Coming of Age wilden we het happy end een stukje verderop leggen – naar een punt in het leven waar het publiek het minder gewend is te zien.