Een nieuwe Colombiaanse speelfilm met de titel Welcome to The End of Times (El fin de los tiempos) gaat op 10 september in wereldpremière in de competitie van Venice Critics’ Week. De film, geregisseerd door Bibiana Rojas Gómez en Juan David Cárdenas Maldonado, combineert decennia aan familiebeelden met hulpmiddelen voor kunstmatige intelligentie om het verhaal te vertellen van een vrouw die antwoorden zoekt over de langdurige depressie van haar moeder.
Het verhaal volgt Salomé, die vijftig jaar aan homevideo’s doorneemt om de aanhoudende somberheid van haar moeder te begrijpen. Door met AI alternatieve versies van haar moeder te genereren, ontdekt Salomé dat elke denkbeeldige weg terugvoert naar depressie en onbehagen. De film plaatst deze persoonlijke zoektocht in een breder maatschappelijk kader: een wereld waarin het einde van het kapitalisme zich moeilijker laat voorstellen dan het einde van de wereld.
Rojas Gómez was verantwoordelijk voor de montage, terwijl Cárdenas Maldonado het scenario schreef. Beide regisseurs fungeerden ook als cameramensen. De internationale verkoop wordt verzorgd door Split Screen.
Onze tijd heeft de technologische utopie verheerlijkt, en de nieuwste versie van die belofte is kunstmatige intelligentie. Toch wordt de glans van vooruitgang, net als bij eerdere technologische vernieuwingen, discreet besmeurd door ambitie, uitbuiting en ellende. Vanuit het perspectief van perifere landen die veroordeeld zijn tot de donkere kant van ontwikkeling en tot een verarmde arbeidskracht worden gemaakt, toont AI zijn meest duistere kanten.
De regisseurs voegen daaraan toe dat hun project depressie niet alleen als psychiatrische aandoening wil behandelen, maar als een wijdverbreide maatschappelijke reactie op hedendaagse economische en politieke druk. Ze beschrijven het werk als een poging om psychische problemen te politiseren op een moment waarop systeemverandering buiten bereik lijkt.
Dit project is een initiatief om psychische aandoeningen te politiseren. Wanneer het onmogelijk lijkt een betere wereld voor te stellen, wordt verdriet de meest gebruikelijke vorm van aanpassing.
Een officiële trailer die tegelijk met de aankondiging is vrijgegeven, onthult de beklemmende visuele stijl van de film, waarin korrelige archiefbeelden samengaan met verontrustende AI-gegenereerde sequenties. De beelden benadrukken de interesse van de regisseurs in hoe technologie zowel belooft als faalt om ontsnapping te bieden aan overgeërfd leed.