- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De tweede regie-inspanning van de actrice leunt op vertrouwde tienercompetitietroepen en verwijzingen naar 90s girl groups, maar worstelt met dunne verhalen en vlakke humor.

Rebel Wilson volgt haar debuut The Deb uit 2024 met Girl Group, een zelfstandig scenario dat vertrouwde elementen uit haar eerdere hit recyclet zonder de energie of het vernuft te evenaren.

Uitgebluste popster krijgt taakstraf als coach van tieners

Het verhaal draait om Tassie Young, ooit het uitblinkende lid van de late jaren 90-act Gurlfriends. Nadat ze de groep verliet voor een solocarrière die al snel instortte, is Tassie een onverzorgde has-been geworden. Een dronken publiek incident levert haar een taakstraf op bij een jeugdhuis onder leiding van Randall Parks personage Ken.

Daar begeleidt ze met tegenzin een groep middelbare scholieren die hun eigen act Xplode vormen. De tieners bereiden zich voor op een platenlabelwedstrijd terwijl Tassie langzaam van onwillige deelnemer in een toegewijde coach verandert.

Nostalgische cameo's bieden korte hoogtepunten te midden van zwakke comedy

De film verzamelt verschillende popfiguren uit de jaren 90 en 2000 voor bijrollen. Mel C, Shaznay Lewis, Ashley Roberts en Nicole Scherzinger verschijnen als de volwassen Gurlfriends. Scherzinger speelt een egocentrische diva die Tassie vervangt in de reünieopstelling en een van de weinige momenten van echte humor oplevert met overdreven vocale franje.

Jennifer Coolidge speelt de manager van de band, Gabriella, in een beperkte rol. Sally Hawkins maakt een korte verschijning als voormalige muzieklerares. Deze artiesten lijken van de ervaring te genieten, maar hun screentijd blijft minimaal.

Jonge cast brengt natuurlijke energie in bewerkte muziekscènes

Lilah Pate en Chabley Ponce leiden het tienerensemble. Hun kameraadschap voelt authentiek en vormt het sterkste punt van de film. Coverversies van nummers als “Don’t Cha” en “Survivor” doen het beter dan de originele songs, al laat de zware productie onzekerheid over live vocals.

Gehaaste rivaliteitsplot en gedateerde humor ondermijnen de finale

Een concurrerende groep genaamd de Cream Team en hun coach Miss Candy voegen onnodige complicaties toe. Het script grijpt terug op vermoeide gags en vulgaire scènes die eerdere comedies echoën zonder frisse inzichten. De slotconcertsequentie verenigt de generaties op het podium op een manier die doet denken aan jukeboxmusicals, maar lost de kernzwaktes van het verhaal niet op.

Visueel oogt de productie low-budget, met felle belichting en Britse locaties die onovertuigend voor Los Angeles doorgaan. Een late poging tot commentaar op de seksualisering van vrouwelijke popsterren komt tokenistisch over.

Nostalgie redt een bloedarm verhaal niet

Girl Group leunt zwaar op tijdsspecifieke verwijzingen en cameo's voor aantrekkingskracht. Hoewel de jonge performers belofte tonen, voelt het geheel synthetisch en mist het de vonk om mee te kunnen met sterkere films in het genre.