Op 6 september 1994 debuteerde een jonge Raúl González Blanco in een vriendschappelijke wedstrijd in het Carlos Tartiere. Hij maakte deel uit van Real Madrid van Jorge Valdano in een duel dat verband hield met de komst van Robert Prosinecki. Niemand in de tribunes kon toen vermoeden dat die onbekende aanvaller drie decennia later terug zou keren naar hetzelfde stadion als trainer van Real Oviedo.
Real Oviedo begint het seizoen met de dringende noodzaak om zijn plaats in de Primera División terug te veroveren na een jaar vol collectieve teleurstelling. Raúl neemt de taak op zich om die heropleving te leiden. De coach weet dat zijn verleden als speler van Real Madrid verwachtingen en voortdurende vergelijkingen zal oproepen, al verschillen de eisen op de bank volledig van die op het veld.
Zijn ervaring in de jeugdopleiding van Madrid en het directe contact met grote trainers tijdens een van de meest succesvolle carrières in het Spaanse voetbal geven hem waardevolle instrumenten. De oud-speler heeft de hoogste eisen en het vermogen om de druk van een gelijkspel bij een grote club te hanteren, verinnerlijkt. Die ervaringen kunnen het verschil maken in de kleedkamer van de blauwen.
De voorzitter van Grupo Pachuca, Jesús Martínez, heeft voluit gekozen voor ambitieuze en gedurfde profielen. Raúl past in die filosofie. Het vertrouwen van de eigenaars lijkt solide en alleen een totale mislukking in de resultaten zou die keuze, die verder gaat dan puur sportief, kunnen wijzigen.
De komst van de oud-international plaatst Real Oviedo opnieuw in de schijnwerpers buiten Asturië. De naam van de club wint aan zichtbaarheid nationaal en internationaal, en de aandacht richt zich nu zowel op de bank als op het veld. Volgende zaterdag, in de wedstrijd tegen Girona, begint de meting van de aanpassing van de nieuwe trainer.
Tweeëndertig jaar na die goal die zijn eerste passage door het Tartiere markeerde, keert Raúl terug naar hetzelfde decor met een andere missie: een nieuw hoofdstuk schrijven in de geschiedenis van de club in blauw, met de last van de verantwoordelijkheid op zijn schouders.