De rampzalige Amerikaanse tournee van the kinks in 1965 leidde tot vierjarig verbod en cultalbum

Persoonlijke spanningen, familieperikelen en botsingen met promotors maakten een einde aan de amerikaanse dromen van de british invasion-band, voordat een verrassende creatieve opleving volgde

The Kinks kwamen naar voren als een van de opvallende acts in de British Invasion van de jaren zestig, meeliftend op het succes van The Beatles. Na sterke optredens in het Verenigd Koninkrijk kreeg de groep een aanbod voor een Amerikaanse tournee dat hun bekendheid dramatisch zou vergroten.

Wat begon als een spannende kans, ontaardde al snel in een reeks tegenslagen die de band jarenlang uit Amerika weg hield.

Persoonlijke spanningen en interne frictie bemoeilijkten de reis

Zanger Ray Davies was net vader geworden toen de tournee in 1965 werd voorgesteld. Hij aarzelde om zijn vrouw en pasgeboren kind voor langere tijd achter te laten, maar gaf toch toe nadat familieleden beloofden thuis ondersteuning te bieden.

De onderlinge bandrelaties waren al verslechterd. Gitarrist Dave Davies herinnerde zich later dat de leden elkaar destijds “haatten”. Wekenlang voortdurend in elkaars nabijheid verkeren, maakte de spanning alleen maar groter.

We vlogen bij de minste aanleiding in een woede-uitbarsting. Ik neem aan dat het op een bepaalde manier natuurlijk was, gezien de hoeveelheid tijd die we samen doorbrachten.

— Dave Davies, Band interview

Fouten in het management en botsingen ter plaatse verpestten de promotieplannen

De groep had de reputatie energieke en soms onstuimige liveoptredens te geven. Anders dan The Rolling Stones, die controverse omarmden als onderdeel van hun imago, bleven de Kinks relatief terughoudend in de media, wat leidde tot ongunstige berichtgeving.

Slechte coördinatie met promotors en diverse managementfouten zorgden voor extra problemen. Ray Davies vertelde over een incident bij de Dick Clark Show waarbij een vertegenwoordiger de band beschuldigde van te laat komen, wat tot een ruzie leidde. De man zou hen hebben gewaarschuwd dat een negatief rapport hun kansen om in de Verenigde Staten te werken definitief zou beëindigen.

American Federation of Musicians legde een langdurig verbod op

Meerdere klachten van promotors bereikten de American Federation of Musicians, die de groep uiteindelijk verbood op te treden in de vs. Het verbod duurde vier jaar.

De reden dat we werden verbannen was een mix van slecht agentschap, slecht management, pech en slecht gedrag.

— Ray Davies, Book signing event

De band tekende uiteindelijk een formele verontschuldiging om de beperking op te heffen. Davies merkte op dat het document neerkwam op een bekentenis die ze niet eens lazen voordat ze het ondertekenden.

Terugkeer naar de roots resulteerde in een baanbrekend album

Het verbod duwde de Kinks weg van commerciële druk en terug naar persoonlijkere songwriting. Hun release uit 1968, The Village Green Preservation Society, werd een reflectieve protestplaat met weinig commerciële verwachtingen.

The Village Green Preservation Society was een anti-oorlogsalbum en er waren veel anti-oorlogsactivisten in Amerika, vooral onder jonge studenten. Op de een of andere manier kon deze oncommerciële plaat iets raken in de Amerikaanse psyche. Op een vreemde manier ging het beter. We verkochten geen platen, maar we werden een cultband. Misschien was het verbod een zegen in vermomming.

— Ray Davies, Reflections on the album's impact

Het album vond een publiek in Amerika en het verbod werd het jaar daarop opgeheven. Hoewel de episode hun directe momentum verstoorde, droeg het uiteindelijk bij aan de blijvende status van de band in de rockgeschiedenis.

Tags bij dit artikel