Rafiki Fariala maakt van zijn vluchtelingenverhaal fictie met Congo Boy op Locarno

De regisseur praat over zijn autobiografische drama, het mengen van genres en toekomstige projecten na de première in Cannes Un Certain Regard.

Rafiki Fariala brengt zijn eigen levensverhaal naar het scherm in Congo Boy, een drama over een jonge Congolese vluchteling die in de Centraal-Afrikaanse Republiek worstelt met familieproblemen en muzikale dromen. De film ging in wereldpremière in Cannes Un Certain Regard, waar hoofdrolspeler Bradley Fiomona Dembeasset de prijs voor beste acteur won, en draait nu op de iconische Piazza Grande van Locarno tijdens de 79e editie van het festival.

Een persoonlijk verhaal gebaseerd op ware gebeurtenissen

Rafiki Fariala schreef en regisseerde de belangrijke coproductie tussen de Democratische Republiek Congo en de Centraal-Afrikaanse Republiek. Het scenario, ontwikkeld met Tommy Baron en Boris Lojkine, volgt de 17-jarige Robert die voor zijn jongere broers en zussen zorgt nadat zijn ouders zijn opgesloten. Fariala putte rechtstreeks uit zijn achtergrond als zoon van Congolese ouders in de CAR en als autodidactische muzikant.

De cast bestaat uit niet-professionele acteurs zoals Christy Djomanda Louba, Pétruche Mbomba, Rosiana Kotozia, Gloria Ambacko en Dieufera Sana. De cinematografie is van Adrien Lallau en de montage van César Simonot. De productie is in handen van Mahongo Films in de CAR, in coproductie met Kiripifilms in de DRC met filmmaker Dieudo Hamadi, en het Franse Unité.

Het is echt mijn eigen verhaal, verteld via Robert, gespeeld door Bradley. Als je in de film ziet dat Robert wordt beschoten, ben ik dat ook echt geweest.

— Rafiki Fariala, Interview met The Hollywood Reporter voorafgaand aan de première in Cannes

Een stand-in casten via straataudities

Fariala vond zijn hoofdrolspeler via uitgebreide straataudities in buurten en culturele centra in Bangui. Hij voegde een Franse casting director toe aan het lokale team en auditieerde tientallen jonge zangers en vluchtelingen. Bradley viel meteen op door zijn ingetogen maar charismatische uitstraling en gedeelde passie voor muziek, die hij privé beoefende zoals de regisseur vroeger deed.

De rest van het ensemble is ook gebaseerd op echte personen. Soldaten spelen soldaten en Fariala’s tante speelt zichzelf. Deze aanpak versterkt de mix van documentaire authenticiteit en fictief vertellen in de film.

Vluchtelingenervaringen in Afrika staan centraal

Fariala benadrukt dat zijn familie het conflict in Congo ontvluchtte, maar in de Centraal-Afrikaanse Republiek opnieuw instabiliteit tegenkwam. Plannen om meer veiligheid te zoeken in Benin en uiteindelijk Europa werden gedwarsboomd door problemen met documenten die tot arrestaties leidden. Later ging hij in ballingschap in Frankrijk nadat zijn documentaire We, Students! uit 2022 in de CAR werd gecensureerd.

We hebben het vaak over vluchtelingen die naar Europa willen, maar er zijn veel mensen die vluchteling zijn binnen verschillende Afrikaanse landen. Ik wil laten zien dat vluchtelingen geen bedelaars zijn. Ze moeten hun huis verlaten omdat deze wereld echt gek is geworden door menselijke vernietiging. Maar de jongeren willen nog steeds vechten; ze hebben nog steeds hoop en dromen. Ik ben er trots op een vluchteling te zijn.

— Rafiki Fariala, Interview met The Hollywood Reporter

Toekomstige projecten blijven genres mengen

Fariala wil zijn kenmerkende fusie van documentaire en fictie voortzetten. Hij rondt To Live af, een documentaire die hij begon voordat Congo Boy er was en die zijn eerste jaar in Franse ballingschap na de censuur van We, Students! vastlegt. Hij heeft ook een mogelijk vervolg op Congo Boy geschreven dat Roberts opkomst als muzikant en de uitdagingen van plotselinge roem in de Centraal-Afrikaanse Republiek volgt.

Tags bij dit artikel