Een leiderschapswisseling bij de Europese Centrale Bank lijkt de komende maanden steeds waarschijnlijker, al blijft de precieze volgorde van benoemingen onzeker na het aftreden van Isabel Schnabel vorige week.
Haar vertrek opent de deur niet alleen voor een opvolger van haar marktenportefeuille, maar ook voor president Christine Lagarde en hoofdeconoom Philip Lane, wat intense onderhandelingen tussen Europese hoofdsteden in gang zet.
De belangrijkste kandidaten voor het presidentschap zijn de Spanjaard Pablo Hernandez de Cos en de Nederlander Klaas Knot. Andere namen kunnen nog opduiken gezien de complexe aard van de EU-besluitvorming.
Drie kernprincipes sturen het proces: Frankrijk en Duitsland moeten tot overeenstemming komen, grotere lidstaten moeten vertegenwoordigd zijn in het zes leden tellende directiecomité en minstens één zetel moet naar een vrouw gaan.
Knot, veteraan van de Raad van Bestuur en voormalig voorzitter van de Financial Stability Board, brengt crisiservaring mee die Duitsland kan aanspreken. Om de rol te bemachtigen is steun van bondskanselier Friedrich Merz nodig en zal Duitsland waarschijnlijk de positie van hoofdeconoom aan Frankrijk moeten laten terwijl het de marktenfunctie claimt.
Frankrijk onder president Emmanuel Macron streeft naar de functie van hoofdeconoom voor kandidaten als voormalig hoofdeconoom van de OESO Laurence Boone of plaatsvervangend gouverneur van de Banque de France Agnès Bénassy-Quéré.
De Cos, momenteel algemeen directeur van de Bank voor Internationale Betrekkingen en voormalig gouverneur van de Spaanse centrale bank, zou de eerste Spanjaard worden in het ECB-presidentschap. Deze route kan Frankrijk of Duitsland de positie van hoofdeconoom opleveren.
Duitsland zou zijn positie kunnen versterken door bezwaar te maken tegen een combinatie van president en hoofdeconoom uit twee landen met hoge schulden, terwijl het Bundesbank-president Joachim Nagel positioneert voor een toekomstige rol.
Een patstelling kan leiden tot een onverwachte keuze, vergelijkbaar met de nominatie van Lagarde in 2019. Mogelijke tiebreakers zijn de Spaanse Nadia Calviño, huidig hoofd van de Europese Investeringsbank, of voormalig gouverneur van de Banque de France François Villeroy de Galhau.
Ook de Fin Olli Rehn is genoemd, al zou dat vereisen dat een groter land een bestuurszetel opgeeft.
Langdurige gesprekken die voorbij de Franse presidentsverkiezingen van april en mei lopen, kunnen complicaties opleveren als Marine Le Pen wint, waardoor ECB-benoemingen mogelijk een onderhandelingstroef worden in marktgevoelige periodes.