De schrijver en academicus Arturo Pérez Reverte heeft een scherpe kritiek geuit op Spaanse politici, die hij beschuldigt van het opgeven van hun principes ten gunste van persoonlijke voordelen. In een tekst die hij deelde op sociale media, beschrijft het lid van de Real Academia Española hoe de politieke activiteit niet langer draait om ideeën, maar is veranderd in een kwestie van salarissen, officiële auto’s en invloedskansen.
Pérez Reverte stelt dat de politiek is veranderd in een gewoon bedrijf, met het voordeel dat het werkt met publieke middelen uit belastingen. Volgens hem volgen publieke functionarissen de richtlijnen van hun partijen zonder enige onafhankelijkheid of kritische geest.
La política en España ha dejado de ser cuestión de ideas para convertirse en cuestión de nómina, coche oficial, puerta giratoria o buscavidas a lo Zapatero, a lo Rato, a lo Cristóbal Montoro
De auteur voegt eraan toe dat degenen die verantwoordelijke posities bekleden hun superieuren toejuichen omdat dat deel uitmaakt van hun arbeidsvoorwaarden, zonder ruimte om het oneens te zijn.
De schrijver richt zijn pijlen ook op een deel van de journalistiek dat zich volgens hem heeft aangesloten bij de macht. Hij beschrijft professionals die informatie selecteren op basis van partijbelangen en die meer als militanten dan als neutrale informateurs optreden, ongeacht hun ideologische oriëntatie.
Comunicadores que no dieron una noticia en su puta vida, que no informan sino que militan, seleccionan qué debe ser contado y qué ocultarse
In zijn tekst is Pérez Reverte specifieker als hij het heeft over verantwoordelijken voor de veiligheidsdiensten en het bestuur. Hij stelt dat sommige van deze hoge functionarissen, in plaats van het land te dienen zoals ze gezworen hebben, de wensen van de politieke macht die hen heeft aangesteld prioriteren.
Hablo de generales, altos mandos policiales y responsables administrativos —desde el infame ministro Grande Marlaska hasta mucho más abajo— cuya función real no es dirigir honradamente a sus subordinados, sino interpretar los deseos del poder político antes incluso de que sean formulados