Een nieuw productiebedrijf uit Parijs dat zich richt op onafhankelijke en door auteurs gedreven Indiase films heeft officieel zijn intrede gedaan. Pavo Films maakte zijn debuutbekendmaking op de Cannes Film Market, waarbij het zijn eerste project onthulde als een Franse coproductie van Gurvinder Singh's Rehmat, met Naseeruddin Shah in een hoofdrol.
Het bedrijf werd opgericht door Cosmin Illes en Némésis Srour, wier achtergronden elkaar goed aanvullen. Illes werkte meer dan zes jaar bij Spideo, waar hij samenwerkte met wereldwijde streamingdiensten zoals Canal+ en Globo, en leidde later de marketing bij LaCinetek, het door filmmakers samengestelde Franse platform. Srour schreef het boek Bollywood Film Traffic, uitgegeven door Palgrave Macmillan in 2024, dat de verspreiding van de Hindi-cinema in de Arabische wereld beschrijft, en zij houdt zich al meer dan tien jaar bezig met distributie en curatie van Indiase en Zuid-Aziatische films in Frankrijk.
Voor zijn openingsproject trad Pavo Films op als Franse coproducent van Rehmat, een Punjabi-talig drama onder regie van Singh. Het project komt van het Indiase bedrijf Vahao Studio en bevindt zich nu in de postproductie. Singh regisseerde eerder Anhey Ghorhey Da Daan, dat in 2011 te zien was in Venice Horizons, en Chauthi Koot, dat in 2015 draaide in Un Certain Regard op Cannes.
Het verhaal speelt zich af in het hedendaagse Punjab via drie met elkaar verbonden verhaallijnen. Een volgt een jonge vrouw die een gewonde vreemdeling voor de politie verbergt. Een andere draait om een familie die nog steeds worstelt met een verdwijning, waarbij kinderen opgroeien zonder hun vader en een bejaarde grootvader de leiding weer op zich neemt. De derde volgt een oude man die in een dorp opduikt en beweert God te zijn. Shah vertolkt Rashid Ali in die laatste lijn, een personage wiens familie Punjab net voor de Partitie van 1947 verliet en dat nu terugkeert na decennia in Engeland te hebben gewoond.
Het script is gebaseerd op korte verhalen van Ajeet Cour, een pionierende feministische stem in de Punjabi-literatuur. Singh ontdekte het materiaal via schilderes Arpana Caur, de dochter van de schrijfster, die hem enkele jaren geleden introduceerde in het werk van haar moeder en later als producent aansloot.
Shah, een hoeksteen van India's parallelle cinema met een carrière van meer dan vijf decennia, stapt voor het eerst in een project van Singh. Hij volgde een opleiding aan het Film and Television Institute of India in Pune en verwierf in de jaren zeventig bekendheid door samenwerkingen met regisseurs als Shyam Benegal, Mrinal Sen en Govind Nihalani. Zijn vroege sleutelfilms zijn onder meer Nishant uit 1975, Aakrosh en Sparsh uit 1980 en Ardh Satya uit 1982. Hij ontving in 1984 de Volpi Cup voor Beste Acteur in Venetië voor Paar. Op het toneel richtte hij in 1974 Motley Productions op en is hij naast zijn filmwerk actief gebleven in het theater.
Toen ik hem benaderde, stemde hij toe zonder zelfs maar naar de rol te vragen. Uiteindelijk is het personage op het scherm een complexe mix van wat ik me had voorgesteld en hoe Naseer het gestalte gaf.
De bijrolbezetting bestaat uit Suvinder Vicky, Mita Vashisht, Diya Kamboj en Navjot Randhawa. De gevierde Punjabi-dichter Jaswant Zafar, 60 jaar oud, maakt zijn acteerdebuut als Harjap, de ouder wordende patriarch in de tweede verhaallijn.
Singh beschreef de film als een weergave van hoe bewoners van een cultureel en religieus diverse regio het dagelijks leven vormgeven onder verdeeldheid zaaiende politieke druk, terwijl ze vasthouden aan hoop en compassie. De titel zelf draagt een gelaagde betekenis. Het woord rehmat, met wortels in het Arabisch die via het Perzisch in het Urdu en Punjabi terechtkwamen, betekent compassie. Voor Singh roept het ook de bredere beweging van ideeën en culturele patronen op die de identiteit van de regio door de eeuwen heen hebben gevormd, beïnvloed door zowel rondtrekkende soefi's en mystici als door conflict en migratie.
Singh heeft Punjab en zijn geschiedenis herhaaldelijk in zijn werk verkend, puttend uit de Partitie-ervaring van zijn eigen familie. Rehmat brengt die focus naar het heden, waar de regisseur een regio ziet die te maken heeft met een drugscrisis, culturele ontkoppeling onder jongeren en de blijvende gevolgen van een verdeeld Punjab waarvan de gemeenschappen nog steeds gescheiden zijn door een grens die dwars door gedeelde taal, geschiedenis en tradities loopt.
Visueel en auditief kiest de film voor lange takes en natuurlijk geluid in plaats van traditionele muziekpartituren. Singh ontwikkelde de stijl in nauwe samenhang met de locaties en filmde in drie echte dorpshuizen die verschillende tijdperken uit het verleden van Punjab vertegenwoordigen.