De meeste films over de Tweede Wereldoorlog neigen uiteindelijk naar verhalen over moed en opoffering. Overlord kiest een scherp andere weg door zich te richten op het meedogenloze systeem dat jonge mannen de massale dood in stuurt.
Onder regie van Stuart Cooper draait de film uit 1975 om soldaat Tom Beddows, gespeeld door Brian Stirner. Hij doorloopt de basisopleiding in Engeland voorafgaand aan de landingen in Normandië. Geen speciale opdracht of persoonlijke roem wacht hem. Beddows probeert vooral gedachten aan wat hem te wachten staat van zich af te zetten.
Het verhaal toont rekruten in krappe onderkomens, ongemakkelijke persoonlijke momenten en lange periodes van wachten. Iedereen spreekt alsof overleven de komende dagen het enige realistische doel is.
Cooper monteert origineel archiefmateriaal van bommenwerpers, verwoeste steden, vermoeide burgers en marcherende troepen. Het fictieve verhaal maakt geleidelijk plaats voor dit materiaal, tot de film meer aanvoelt als teruggevonden herinneringen dan als een uitgeschreven drama.
De aanpak levert een kille, observerende toon op. De training maakt de mannen geen geharde vechters. Ze raken uitgeput, gevoelloos en zich steeds meer bewust dat ze worden gevoed aan iets veel groters dan zijzelf.
Wanneer de invasiescène begint, toont de film verwarring, paniek, vallende lichamen en verstikkende rook. Er klinkt geen triomfantelijke muziek. Het geweld voelt chaotisch en mechanisch, en slokt individuen op zonder betekenis terug te geven.
Beddows bereikt het strand met dezelfde stille angst die hij tijdens de hele training toonde. De operatie slokt hem op, samen met talloze anderen die gevangen zitten in een van de grootste amfibische aanvallen van de oorlog.
Eerdere en latere oorlogsfilms presenteren soldaten vaak als grotere-dan-leven figuren die te midden van het gevecht een doel ontdekken. Overlord blijft gericht op gewone jonge mannen die aanvoelen dat de geschiedenis hun waarschijnlijke lot al heeft bepaald.
Het resultaat blijft meer dan vijftig jaar later nog onheilspellend. Door de nadering van D-Day te behandelen als een langzaam, onvermijdelijk proces in plaats van een platform voor individueel heldendom, blijft de film zich onderscheiden van de meeste films in het genre.