Orbitals recensie: schattige co-op helden schitteren in split-screen avontuur

Jakob Lundgrens nieuwste Hazelike-project charmeert met Maki en Omura maar slaagt er niet in de inventieve hoogtes van It Takes Two en Split Fiction te evenaren

Orbitals introduceert spelers aan tweelingprotagonisten Maki en Omura, die een lief ritueel delen van afscheid nemen van afgedankte gereedschappen met een vrolijk sayonara. De gewoonte voegt meteen persoonlijkheid toe, vooral wanneer ervaren in de originele Japanse audiotrack.

Het verhaal begint met het tweetal als jonge kinderen in een weelderige handgetekende animatiesequentie. Ze worden in een machine op een gedoemd ruimtestation geplaatst die hun geest opslaat voordat hun lichamen worden vernietigd en hun bewustzijn wordt overgebracht naar nieuwe gekloonde vormen. Vijftien jaar later racen en plagen de nu tienerduo elkaar nog steeds aan boord van hun ruimteschip met dezelfde speelse energie.

Charmante personages dragen de co-op ervaring

Het spel is gebouwd voor twee spelers split-screen co-op in de stijl van recente Hazelight-titels. Maki en Omura blijven opgewekt zelfs na hun traumatische oorsprong, ze lachen om vallen in lava en zingen tijdens avonturen. Hun eindeloze optimisme wordt al snel innemend ondanks het donkere uitgangspunt.

De stemacteurs werken adequaat in het Engels, maar het constante gebabbel voelt natuurlijker en minder opdringerig wanneer gespeeld in het Japans. De optie om verschillende talen per speler te gebruiken voegt flexibiliteit toe tijdens sessies.

Regisseur brengt Hazelight-pedigree naar nieuw project

Spelregisseur Jakob Lundgren werkte eerder mee aan het ontwerp van It Takes Two en Split Fiction. Die achtergrond blijkt uit hoe Orbitals gadgets introduceert met opvallende close-ups voordat het ideeën in een vlot tempo afwisselt.

Kern-gadgets blijven te lang hangen

Drie hoofdtools domineren de ervaring: de Liquid Launcher voor waterpuzzels, de Beam Cannon voor laserinteracties en de Scrap Hook voor grijpen en wrikken. Deze vaardigheden krijgen creatieve combinaties en tijdelijke toevoegingen, maar de kernloop recyclet vaak vergelijkbare uitdagingen zonder genoeg frisse wendingen.

Een opvallend apparaat, een magnetron die raketachtige besturing en verborgen platformen mogelijk maakt, hint naar groter potentieel. Het krijgt echter beperkt gebruik en bereikt nooit de memorabele hoogtes uit eerdere Hazelight-sequenties.

Ruimteschipsecties bieden gemengde resultaten

Uniek voor Orbitals zijn naadloze overgangen naar ruimteschipvluchten waarbij de ene speler stuurt en de andere wapens bedient. Het gesplitste beeld kan tonen hoe de ene figuur binnen verkent terwijl de andere door de ruimte navigeert, maar beperkte controle over de pitch van het schip vermindert het gevoel van echte asymmetrie.

Top-down shooter segmenten presteren beter door de controle netjes tussen spelers te verdelen. Over het geheel genomen voelen de ruimteschipmechanieken onderontwikkeld vergeleken met de platforming te voet.

Prachtige animatie tilt zwakkere narratieve momenten op

Cutscenes profiteren van werk door de Japanse studio Studio Massket, die expressieve visuals leveren die het soms meanderende verhaal overtreffen. De personages blijken veel minder irritant dan die in sommige eerdere co-op avonturen.

Solide co-op plezier ondanks bekende tekortkomingen

Een recensie-exemplaar van Orbitals werd geleverd door Kepler Interactive. Het spel haalt nooit de inventieve pieken van zijn inspiratiebronnen, maar de opgewekte toon en gedeelde speelsessies houden het boeiend. Spelers die een lichtere co-op ervaring zoeken, zullen genoeg te genieten hebben voordat ze hun eigen vaarwel zeggen.