Rockmuziek wordt al lang geassocieerd met wilde uitspattingen, van non-stop feesten tot de vernieling van eigendommen. Weinig figuren belichaamden dit imago zo volledig als Keith Moon, de krachtige drummer van The Who. Zijn korte maar onvergetelijke carrière combineerde baanbrekende muziek met legendarische chaos die vaak draaide om hotelkamers.
Keith Moon probeerde in 1964 op zeventienjarige leeftijd auditie te doen bij de band. De groep had onlangs afscheid genomen van de vorige drummer. Moon verscheen onverwacht, helemaal in het oranje gekleed met bijpassend geverfd haar. Oprichter Pete Townshend herinnerde zich hem later als een opvallende verschijning die meteen ieders aandacht trok.
Tijdens de auditie beschadigde hij het basdrumpedaal en scheurde hij twee drumvellen. De band herkende zijn rauwe energie meteen. Townshend nodigde hem de maandag daarop uit en Moon werd vanaf dat moment een vast lid.
Moons spel weerspiegelde zijn gedrag buiten het podium: intens, grillig en vol verrassingen. Zijn tempo kon mee veranderen met zijn stemming en toonde enorm talent dat nog verfijning nodig had. De andere leden waardeerden zijn eigenzinnige aanpak, ook terwijl ze werkten aan een goede samensmelting met de rest van de groep.
Moons liefde voor middelen en zijn drang om te entertainen voedden veel van zijn gedrag. In 1965 begon hij een nieuwe gewoonte nadat hij honderden cherry bombs had gekocht. Hij stak er een aan, spoelde hem door de wc en keek hoe het porselein explodeerde. De stunt werd al snel zijn handelsmerk.
De band werd al snel verbannen uit talloze hotels, waaronder alle Holiday Inn-locaties. Moon had geen zin om te stoppen en ging zelfs over op sterkere explosieven. Zijn reputatie als lastpak groeide met elk incident.
Toiletten waren niet de enige doelwitten van Moon. Hij vernielde regelmatig hoteltelevisies. Op een keer verliet hij op het laatste moment de auto, gooide een toestel uit het raam in het zwembad beneden en kwam terug met de opmerking dat hij bijna iets was vergeten.
Hij beschadigde ook zijn eigen drums tijdens optredens, terwijl Townshend bekendstond om het kapotslaan van gitaren. Tijdens een live-uitzending stopte Moon flashpoeder in zijn basdrum. De explosie bleek sterker dan verwacht en blies de hele band van het podium.
Een treinrit die je niet kon stoppen.
Moons verslavingsproblemen overschaduwden uiteindelijk het plezier. Zijn leven eindigde voortijdig, maar hij liet zowel tijdloze muziek als verhalen van ongebreidelde energie achter. Niemand evenaarde zijn unieke vorm van hotelkamervernieling.