Onimusha: Way of the Sword doet Capcom-serie herleven maar verliest focus in open-wereldverschuiving

Langverwachte terugkeer na twee decennia biedt indrukwekkende baasgevechten maar hapert door repetitieve inhoud en verwaterde klassieke mechanieken

Capcom heeft zijn slapende Onimusha-franchise na een afwezigheid van twintig jaar teruggebracht met Onimusha: Way of the Sword, een titel die de cinematografische roots van de serie probeert te eren en tegelijk aanpast aan moderne verwachtingen. Het resultaat is een game die gevangen zit tussen zijn erfgoed en hedendaagse ontwerpkeuzes, met een mix van indrukwekkende hoogtepunten en aanzienlijke concessies.

De unieke identiteit van de franchise traceren

De originele Onimusha-games onderscheidden zich door hun combinatie van cinematografisch vertellen en gameplay die geworteld was in de ruimtelijke opzet van Resident Evil. Ze bevatten echte acteurs zoals Takeshi Kaneshiro als samoeraiheld Samanosuke en Jean Reno in bijrollen. De serie benadrukte bedachtzame beweging, keuzes in middelen en het kenmerkende Issen-tegenaanvalssysteem dat precisie beloonde met grotere opbrengsten.

Onimusha: Way of the Sword zet de traditie van sterrenkracht voort met een digitale nabootsing van Toshiro Mifune als Miyamoto Musashi. De nieuwe game wijkt echter af van de strakke, onderling verbonden omgevingen en gerichte gevechtslussen die eerdere delen kenmerkten.

Gevechtssysteem legt nadruk op timing boven verkenning

De Issen-mechaniek blijft centraal staan en biedt spelers een risicovolle, maar lonende tegenaanval. Het spel breidt de verdedigingsopties echter uit met parries, ontwijkingen en andere getimede reacties. Baasgevechten blinken hier uit en vragen om patroonherkenning en consistentie op een manier die doet denken aan klassieke arcadefighters.

Deze duels zorgen voor echte voldoening wanneer spelers hun reacties onder de knie krijgen en steeds zwaardere uitdagingen overwinnen. De audiovisuele feedback bij succesvolle counters versterkt het effect, waardoor deze secties het sterkste onderdeel van de ervaring vormen.

Open-wereldontwerp botst met kernsterktes

Buiten de baasgevechten verliest het gevechtssysteem zijn scherpte. Tegenstanders worden repetitief, met voorspelbare aanvalspatronen en upgrades verspreid over meerdere valuta. De open-wereldstructuur dwingt spelers herhaaldelijk door dezelfde gebieden, waardoor het verzamelen van middelen verandert in vervelend werk in plaats van betekenisvolle progressie.

Deze aanpak staat haaks op de her speelbare, compacte campagnes van de originele serie. Nevenactiviteiten en verzamelobjecten voelen verplicht aan en rekken de speeltijd zonder diepgang of variatie toe te voegen.

Verhaal en presentatie schieten tekort

Het verhaal mikt op een epische schaal in het vroege Tokugawa-tijdperk in Kyoto, maar leunt op generieke tropes. Historische figuren verschijnen zonder betekenisvolle context en missen kansen om aan te sluiten bij echte gebeurtenissen, zoals de originele games deden met Sengoku-lore.

De visuals leunen zwaar op fotorealistische scans en gedempte tinten, wat botst met de lichtere, speelsere verhaalelementen. Het geheel voelt onevenwichtig, met cinematografische finesse die ondermijnd wordt door voorspelbaar schrijven.

Een gecompromitteerde terugkeer die verloren potentieel benadrukt

Onimusha: Way of the Sword bevat momenten van uitmuntendheid in het baasontwerp, maar die beslaan slechts een fractie van de totale ervaring. De rest van het spel kreunt onder de last van open-wereldverplichtingen en mechanische veranderingen die afbreuk doen aan wat de serie ooit uniek maakte. Capcom heeft de franchise nieuw leven ingeblazen, maar de concessies maken het meer een herinnering aan vroegere sterktes dan een overtuigende nieuwe richting.

Tags bij dit artikel