Voor iemand die zich al lang profileert als de felste criticus van Ocarina of Time, is de golf van positieve aandacht rond de recente remake moeilijk te verteren. De auteur geeft toe dat hij het spel volledig heeft gemeden tot de vernieuwde versie verscheen en in plaats daarvan Majora’s Mask aanprees als het spel dat de lof verdient die nu naar zijn voorganger gaat.
Na het spelen van Ocarina of Time via de remake, meldt de schrijver dat zijn langdurige afkeer alleen maar is toegenomen. De ervaring bevestigde eerder dan verzachtte zijn overtuiging dat de reputatie van het spel groter is dan wat het persoonlijk voor hem oplevert.
Het stuk erkent dat de baanbrekende status van Ocarina of Time het duidelijkst is voor spelers die de lancering in 1997 zelf meemaakten. De auteur, die toen tien jaar oud was en alleen een Sega Genesis had, miste dat moment en kwam in plaats daarvan de vele spellen tegen die het in de daaropvolgende decennia inspireerde.
Terwijl wordt erkend dat Ocarina of Time het sjabloon legde voor latere Zelda-delen en tal van andere avonturenspellen, houdt de schrijver vol dat Majora’s Mask mechanisch en narratief op zichzelf staat. Bijna drie decennia later voelt die release uit 2000 nog steeds uniek, maar het krijgt veel minder aandacht dan het eerdere spel.
De auteur geeft toe dat de remake zelf een goed gemaakt spel is. Hij begrijpt hoe de vernieuwde visuals en muziek sterke emoties kunnen oproepen bij wie met het origineel is opgegroeid. Toch blijft zijn standpunt onveranderd.
Het artikel sluit af met een lijst specifieke klachten die medestanders kunnen gebruiken om hun standpunt te verdedigen tegen de vele verdedigers van het spel. De schrijver merkt op dat de komende bezwaren niet uitputtend bedoeld zijn, maar wel nuttige argumenten moeten bieden voor wie de bijna universele lof beu is.