- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

KJ Apa schittert in het op geloof geïnspireerde drama dat patriottische plicht benadrukt, maar weinig diepgang biedt in het complexe leven van de acteur

De overleden James Stewart, een van de meest prominente Republikeinen in Hollywood, zou waarschijnlijk geen bezwaar hebben tegen de conservatieve invalshoek in de nieuwe biopic "Jimmy". De film besteedt meer aandacht aan zijn militaire dienst dan aan zijn filmrollen. Toch slaagt het project er niet in de essentie van de legendarische acteur te vangen en levert het een sentimenteel en oppervlakkig portret dat sterk leunt op zijn imago als all-American held, zonder diepere lagen te verkennen.

Regisseur Aaron Burns kiest voor een geloofsgerelateerde benadering van het verhaal over Stewart

Aaron Burns regisseert de film, na eerder werk via de streamingdivisie van het christelijke studio Affirm Films. "Jimmy", uitgebracht door Fathom Entertainment, is niet expliciet religieus, maar benadrukt wel Stewarts presbyteriaanse achtergrond en bevat verschillende scènes van spirituele reflectie in crisismomenten. Een opvallende sequentie reconstrueert het bruggebed uit "It's a Wonderful Life", een scène die Stewart ooit zijn favoriet uit zijn eigen oeuvre noemde.

KJ Apa vangt het accent, maar mist emotionele diepgang

KJ Apa, bekend van "Riverdale", brengt energie in de hoofdrol en treft Stewarts kenmerkende stem en volkse maniertjes. De vertolking blijft echter oppervlakkig en geeft het personage slechts een dun laagje menselijkheid. Scenarioschrijver Justin Strawhand en het productieteam presenteren Stewart als een generieke belichaming van deugd in plaats van een volledig ontwikkeld individu gevormd door roem, familiewaarden en plichtsbesef.

Verhaal opent met naoorlogse pitch en spoelt terug naar oproep

Het verhaal begint halverwege de gebeurtenissen, wanneer goede vriend en mede-veteraan Frank Capra het idee voor "It's a Wonderful Life" pitcht. Stewart blijft sceptisch over de blijvende impact. De film springt vervolgens terug naar 1941, kort na zijn Oscarwinst voor "The Philadelphia Story". Hij ontvangt zijn oproep terwijl studiobaas Louis B. Mayer hem aanspoort in Hollywood te blijven. Roddelsjournaliste Hedda Hopper verspreidt het bericht dat hij dienstweigert. Zijn vader verzet zich tegen de militaire weg, waarna Stewart besluit zich aan te melden bij de luchtmacht en als bommenwerperpiloot in Engeland dient bij de 453rd Bombardment Group.

Fictieve romance en gevechtsscènes voegen geen inzicht toe

Tijdens zijn vijfjarige schermpauze bouwt Stewart banden op met zijn bemanning en neemt hij deel aan luchtaanvallen die in videogamestijl zijn weergegeven. Een geforceerde romance met een Engelse aristocrate genaamd Julia voegt weinig toe. De film laat kansen liggen om de spanning tussen zijn status als beroemdheid, militaire verplichtingen en terugkeer in het burgerleven te onderzoeken. De dialogen steunen vaak op stijve gemeenplaatsen over integriteit en nederigheid. De cinematografie geeft zowel Hollywood als het oorlogstoneel dezelfde gepolijste look, waardoor het contrast tussen beide werelden vervaagt.

PTSS-elementen en slotboodschap missen overtuigingskracht

Pogingen om Stewarts naoorlogse worstelingen te belichten, blijven steken in generiek oorlogstrauma zonder verder te gaan. Advies van een collega tijdens de opnames van "It's a Wonderful Life" moedigt hem aan om waarheid aan het publiek te brengen. Hoewel het personage uiteindelijk aan de verwachtingen voldoet, haalt de film zelf dat niveau van authenticiteit of inzicht niet.