Brazilië’s Nicho54 Institute heeft Cinemateca Negra geïntroduceerd, een nieuwe publicatie die uitgebreide gegevens verzamelt over films gemaakt door zwarte regisseurs in het hele land. Het project debuteert op het wereldtoneel tijdens het Marché du Film op het Filmfestival van Cannes en behandelt meer dan duizend titels geproduceerd tussen 1949 en 2022.
De publicatie combineert gedetailleerde data met kritische essays en interviews. De gestelde doelen omvatten het corrigeren van langdurige erkenningskwesties voor zwarte makers en het pleiten voor sterkere overheidssteun voor hun werk.
Fernanda Lomba, een filmmaker die Nicho54 oprichtte, beschreef het onderzoek achter het project als bewijs van aanhoudende artistieke kracht ondanks aanhoudende barrières in financiering en zichtbaarheid. Ze uitte de hoop dat nieuwe allianties zullen helpen deze films te beschermen en betere kansen te creëren voor toekomstig zwart talent in de industrie.
Ondanks dat ze nog steeds te maken hebben met diepe historische ongelijkheden op het gebied van investeringen en zichtbaarheid, toont het onderzoek de kracht van zwarte creativiteit over zeven decennia aan.
Lomba reist naar Cannes met curator Bethania Maia en producer Rubian Melo. De organisatie rolt ook de vijfde editie van Sala 54 uit, een digitaal platform voorbehouden aan internationale professionals uit de industrie. Het toont arthouse-speelfilms geregisseerd door zwarte Braziliaanse filmmakers en markeert de eerste samenwerking tussen Nicho54 en het Pavillion Afronova.
De samenwerking weerspiegelt een bewuste inspanning om blijvende verbindingen op te bouwen met Afrikaanse filminitiatieven en de bredere diaspora. Lomba merkte op dat de stap verder gaat dan gedeelde identiteit en gericht is op concrete commerciële en artistieke uitwisselingen tussen zwarte makers in Brazilië, Afrika en Europa.
Vorige maand ontmoette Lomba de Nigeriaanse regisseur Akinola Davies Jr tijdens een talentenevenement in Recife. Ze prees zijn film My Father’s Shadow om zijn doordachte weergave van zwarte mannelijkheid en de mix van persoonlijke herinnering met nationale geschiedenis, en noemde het een voorbeeld van zachte maar krachtige storytelling waar Braziliaanse filmmakers van kunnen leren.
Bethania Maia legde uit dat Sala 54 zwarte Braziliaanse cinema positioneert binnen de wereldwijde markt door prioriteit te geven aan doordachte curatie. Ze benadrukte dat het selectieproces zwarte perspectieven behandelt als gevarieerd en evoluerend, waardoor makers ruimte krijgen om hun eigen verhalen vorm te geven en het volledige scala aan standpunten in de Braziliaanse audiovisuele productie weerspiegelt.