Netflix' 'I Am Not Okay With This' schittert nog als gedurfde tiener sci-fi-serie jaren na annulering

Sophia Lillis staat centraal in het zevendelige drama dat telekinetische krachten combineert met rauwe coming-of-age-emoties

De Netflix-serie I Am Not Okay With This verscheen in 2020 met een frisse benadering van bekend terrein. Ontwikkeld door Jonathan Entwistle en Christy Hall, verwierf de show een trouwe kijkersgroep en een eerste verlenging, voordat de covid-19-pandemie een tweede seizoen te duur en riskant maakte. Het enige seizoen van zeven afleveringen blijft een van de meest overtuigende producties van het platform in het genre, vooral dankzij de hoofdrol van Sophia Lillis en de onverbloemde blik op adolescentie en isolatie.

Serie vernieuwt bekend sci-fi-uitgangspunt met persoonlijke inzet

In het centrum staat een closeted tienerlesbienne die ontdekt dat ze over telekinetische krachten beschikt. Het project is gebaseerd op een graphic novel van Charles Forsman, maar kijkers herkennen al snel echo’s van Stephen Kings Carrie, vooral in de bloedige schoolbalscène die als finale dient. Het verhaal opent met een flash-forward van de protagonist in een baljurk en schakelt dan over naar een voice-over die haar wrang een ‘saaie zeventienjarige blanke meid’ noemt. Deze zelfbewuste opening geeft aan dat de serie verder wil gaan dan genreclichés door zich te richten op innerlijke worsteling en emotionele nuance.

Sophia Lillis brengt authentieke onhandigheid in de hoofdrol

Lillis geeft Sydney Novak een natuurlijke onhandigheid die kijkers uitnodigt om mee te leven met haar ontwikkeling. Het personage balanceert ingewikkelde banden met haar beste vriendin Dina, gespeeld door Sofia Bryant, en een mogelijke romantische interesse in Stan Barber, vertolkt door Wyatt Oleff. Via deze relaties onderzoekt de serie het delicate evenwicht dat closeted tieners bewaren terwijl ze hun identiteit en verlangens verkennen.

Emotionele lagen verbinden persoonlijk verlies met bovennatuurlijke elementen

Het verhaal speelt een jaar na de dood van Sydney’s vader. Hij bleek vroeger over vergelijkbare krachten te beschikken. Deze link maakt het sci-fi-mysterie tot een metafoor voor het navigeren door de adolescentie zonder de steun van iemand die dezelfde strijd begrijpt. De serie balanceert zware thema’s met kleine momenten van vreugde onder vrienden, waardoor de woede en het verdriet sterker aankomen. Daarin voelt het vaak meer als de ingetogen tienerdrama van Freaks and Geeks dan als een typische bovennatuurlijke serie.

Korte duur doet niets af aan de blijvende aantrekkingskracht

Ondanks de beperkte lengte blijft I Am Not Okay With This de moeite waard. Terwijl veel verhalen jonge vrouwen met buitengewone krachten tonen, waaronder een aankomende bewerking van Kings Carrie van horrorfilmmaker Mike Flanagan, onderscheidt deze Netflix-serie zich door expliciete queer-thema’s en de memorabele prestatie van Lillis. Het climaxerende slot biedt voldoende afronding om het seizoen als een compleet verhaal te laten functioneren.