Nathan Fielder en Lance Oppenheim bespreken verrassingen en filmkeuzes in 'You Can See Everything'

In een openhartige Q&A op het SCAD Savannah Film Festival praten de regisseurs over het kassucces van de documentaire, de intieme toegang tot Elizabeth Holmes en de keuze voor reenactments

Nathan Fielder en Lance Oppenheim praatten openhartig over het maken van hun geprezen documentaire You Can See Everything tijdens een levendig publiek gesprek op het SCAD Savannah Film Festival. De drie uur durende film is al snel een van de grootste successen onder documentaires van de afgelopen tijd aan de Noord-Amerikaanse kassa geworden.

Minder dan twee maanden nadat het bestaan ervan bekend werd, heeft de A24-release sterke recensies gekregen en serieuze awardsgesprekken losgemaakt. Het geldt als een mogelijke kanshebber voor de eerste documentaire ooit die genomineerd wordt voor beste film op de Oscars.

Van geheime Telluride-vertoning tot wijdverbreide buzz

Het project dook voor het eerst op via een verrassingsvertoning op het Telluride Film Festival tijdens het Labor Day-weekend. Het publiek ging de bioscoop in met de wetenschap dat de film de laatste weken voor Elizabeth Holmes haar lange gevangenisstraf voor fraude zou volgen. Ze konden niet voorspellen welk intiem en vaak surrealistisch portret zou ontstaan van Holmes, haar man Billy Evans en hun interacties met de filmmakers.

Het tweede deel van de film introduceert een structurele twist die het verhaal verandert nadat de toegang tot Holmes in de gevangenis beperkt raakt. Dat gedeelte bevat Amanda Seyfried, die Holmes eerder speelde in de Hulu-serie The Dropout en nu key scenes naspeelt.

Organische camerabeslissingen en multicamera-opstelling

Oppenheim legde uit dat Fielder aanvankelijk niet op camera zou verschijnen. Holmes en Evans stelden tijdens de eerste opnames herhaaldelijk vragen aan hem, waardoor hij geleidelijk in beeld kwam. Een operator draaide tijdens een van die uitwisselingen naar Fielder, en de regisseurs zagen de waarde van zijn aanwezigheid als deelnemer op het scherm.

Het team groeide soms uit tot zeven personen om geen reacties te missen. Fielder benadrukte het belang van het vastleggen van non-verbale reacties wanneer vragen werden gesteld. Meerdere camera’s met zoommogelijkheden zorgden voor dekking van het hele huis en tegelijk voor close-ups vanaf een afstand.

Omgaan met eerlijke reacties en ongeplande momenten

De regisseurs vertelden hoe het stel soms gesprekken buiten beeld begon of scènes voorstelde die ze gefilmd wilden hebben. Deze momenten onthulden wat Holmes en Evans belangrijk vonden om vast te leggen. Het team begon ’s ochtends vroeg te arriveren, voordat het gezin wakker werd, om natuurlijke routines te vangen.

When you're in their bubble, you're in a different mindset than when you step out of it. I'm gleaning new things from just hearing what other people are saying.

— Nathan Fielder, Live Q&A at SCAD Savannah Film Festival

Verlies van toegang en overstap naar reenactments

Toen de toegang tot Holmes na haar gevangenisstraf afnam, zochten de filmmakers naar nieuwe benaderingen. Ze benaderden tal van mensen buiten de directe kring, maar stuitten op terughoudendheid die verband hield met het publieke imago van Holmes. Die zoektocht leidde uiteindelijk naar Seyfried, die instemde met deelname en haar eigen perspectief meebracht naar het reenactment-proces.

Fielder merkte op dat het eerste deel compleet aanvoelde zodra Holmes de gevangenis in ging, maar dat het grotere geheel onvolledig bleef zonder extra context. De uiteindelijke vorm ontstond tijdens de montage, toen ze vaststelden dat het publiek dezelfde informatie had gekregen als de regisseurs.

Reacties verwerken en de grenzen van duidelijkheid

Beide regisseurs erkenden dat er nog steeds onzekerheid bestaat over het volledige beeld. Fielder zei dat hij nog steeds geen definitieve antwoorden heeft over de motieven van het stel. Oppenheim beschreef de film als een evoluerende Rorschachtest die verschillende interpretaties bij kijkers oproept.

Tags bij dit artikel