Muhammad Mustapha onderzoekt mannelijkheid en bodybuilding in Egyptische docufictie 'Big Boys Don’t Cry'

Een tienjarig persoonlijk project onderzoekt de kunstmatige constructies van mannelijke macht via arbeidersatleten en hun extreme fysieke transformaties

Discussies over mannelijkheid belichten vaak figuren zoals de broers Tate en socialemedi trends die extreme fysiek en traditionele mannelijke dominantie vieren. Tegen deze achtergrond richt de Egyptische regisseur Muhammad Mustapha de camera naar binnen in zijn hybride documentaire “Big Boys Don’t Cry”, waarin hij een groep bodybuilders uit de arbeidersklasse tien jaar lang volgt om de geconstrueerde aard van mannelijkheid te ontrafelen.

Regisseur confronteert persoonlijke fascinatie met opgeblazen mannelijke vormen

Mustapha begint met zijn eigen verlangen om een vechtscène te filmen die de spanning tussen kwetsbaarheid en agressie vastlegt. In plaats daarvan registreert de camera alleen oppervlakkige performances, waardoor hij ontevreden blijft over de oppervlakkige blik op de wereld van de bodybuilders. Zijn project ontwikkelt zich tot een onderzoek naar waarom mannen hun fysiek tot cartoonachtige extremen drijven via steroïden en meedogenloze training.

De film volgt verschillende atleten die als portiers werken en hun omvang gebruiken om dominantie uit te stralen in het dagelijks leven. Hoofdpersoon Abdullah Al-Araby belichaamt deze dynamiek, door een dreigende aanwezigheid te cultiveren die zowel zijn beroep als sociale status dient. Scènes tonen de fysieke tol, inclusief pijnlijke cupping-behandelingen, en de competitieve grimassen die lijden tot een spektakel maken.

Historische echo’s van performatieve kracht in Egypte

De bodybuilders erven een langere traditie van overdreven mannelijke presentatie in Egypte die teruggaat tot het einde van de 19e eeuw. In die tijd moedigden opkomende ideeën over nationale identiteit displays van fysieke kracht aan om koloniale stereotypen tegen te gaan. Tegenwoordig gebruiken deze mannen vergelijkbare strategieën om macht te claimen binnen een rigide klassensysteem.

Klassenscheidingen en ongelijke relaties vormen het narratief

Mustapha erkent de onevenwichtigheid in zijn vriendschap met Al-Araby. Als opgeleide buitenstaander kan de regisseur vrij in en uit deze omgeving gaan, terwijl zijn onderwerpen beperkt blijven door zowel hun lichamen als sociaaleconomische posities. Een scène toont hoe Al-Araby zijn jonge zoons aanzet tot het doorstaan van ontberingen, wat benadrukt hoe deze idealen van generatie op generatie worden doorgegeven.

De gestageerde momenten in de film voelen soms opgelegd, en de algehele tijdlijn blijft moeilijk te volgen. Mustapha’s centrale vraag blijft hangen: of deze oversized fysieken aantrekkingskracht of afschuw oproepen, en welke onderliggende angsten mannen drijven om hun lichamen zo dramatisch te hervormen.

Tags bij dit artikel