Monza-bochtenamen onthullen rijke geschiedenis in de tempel van snelheid

Van veiligheidsaanpassingen tot lokale herkenningspunten: de oorsprong van elke bocht op het Autodromo Nazionale Monza

Het Autodromo Nazionale Monza is het oudste circuit op de huidige Formule 1-kalender. Het in 1922 gebouwde Italiaanse circuit, bekend als de tempel van snelheid, heeft meerdere veiligheidsgerichte veranderingen ondergaan die ook de namen van de bochten hebben beïnvloed.

Prima Variante toegevoegd tijdens renovatie in 1972

De eerste chicane, simpelweg Prima Variante genoemd, werd in 1972 geïnstalleerd als onderdeel van een grote verbouwing om extreme snelheden te temmen. Het verving een eerdere naam, Variante del Rettifilo, die verwees naar de positie op de originele start-finish rechte. Een verdere herprofilering in 2000 verstevigde de huidige titel.

Biassono verving de originele Curva Grande

De lange bocht naar rechts die ooit Curva Grande heette vanwege zijn ruime vorm, kreeg een nieuwe naam na de aanpassingen in de jaren zeventig. Hij eert nu de nabijgelegen plaats Biassono.

Seconda Variante brengt extra uitloopzones

De tweede chicane, in 1976 aangelegd, draagt de eenvoudige naam Seconda Variante. Tegelijkertijd werd extra uitloopruimte toegevoegd om de veiligheid te verbeteren. De reeks was toneel van dramatische momenten, waaronder de botsing in 1995 tussen Damon Hill en Michael Schumacher. Lokaal staat hij ook bekend als Curva della Roggia, naar een nabijgelegen beek.

Lesmo-bochten verwijzen naar lokale plaats en bos

De twee bochten naar rechts die nu Lesmo 1 en Lesmo 2 heten, stonden oorspronkelijk bekend als Curva della Querce vanwege de omringende eiken. De nieuwe namen komen van een nabijgelegen plaats, al linken sommige theorieën het woord aan een lokale familie of zelfs het Griekse eiland Lesbos. Lesmo 2 droeg vroeger ook de namen Curva dei 100 Metri en Curva del bosco dei Cervi. Voor de veranderingen in 1994 konden coureurs de bocht naderen met snelheden tot bijna 300 km/u.

Variante Ascari eert tweevoudig kampioen

Een lichte bocht naar links, Curva del Serraglio genaamd, leidt naar de laatste chicane, Variante Ascari. De naam herdenkt de Italiaanse coureur Alberto Ascari, die twee wereldtitels won voordat hij in 1955 bij een crash op Monza om het leven kwam. Eerdere namen voor dit deel waren Curva del Platano en Curva del Vialone.

Curva Alboreto houdt bijnaam Parabolica in leven

De laatste bocht van 180 graden naar rechts staat nog steeds algemeen bekend als Parabolica vanwege zijn wiskundige vorm. De bocht is de afgelopen jaren officieel omgedoopt tot Curva Alboreto, naar oud-coureur Michele Alboreto, die tussen 1981 en 1994 in de Formule 1 reed. De bocht blijft coureurs om commitment en lef vragen.

Tags bij dit artikel