De oliemarkt ziet de impasse tussen Iran en de Verenigde Staten steeds meer in scherpe binaire termen. Of Teheran en Washington bereiken binnen enkele dagen in plaats van maanden een akkoord, of ze glijden af naar een langere en schadelijkere ronde van gevechten. Beperkte tekenen van vooruitgang hebben handelaren ertoe gebracht te rekenen op een nieuwe golf van vijandelijkheden, mogelijk direct na de Amerikaanse midtermverkiezingen.
Een derde scenario wint stilletjes terrein achter gesloten deuren. De huidige impasse zou eenvoudigweg de nieuwe basislijn kunnen worden, waardoor beide partijen vast komen te zitten in een langdurige patstelling die beslissend optreden vermijdt maar wel hoge energieprijzen in stand houdt.
Het conflict met onderbrekingen duurt inmiddels bijna 250 dagen, terwijl de benchmarkolie boven de 100 dollar per vat blijft. Die duur maakt het idee van nog maanden van hetzelfde voor veel waarnemers surrealistisch. Toch zijn senior figuren bij grote energiebedrijven begonnen om in besloten kring in kaart te brengen hoe zo’n bevroren conflict zich zou kunnen ontvouwen en wat dat zou betekenen voor aanbod, scheepvaart en prijzen.
President Donald Trump heeft gezegd dat hij voor een duidelijke keuze staat. “Ik moet een beslissing nemen: maak ik er een einde aan, wat heel gemakkelijk zou zijn, of sluit ik een deal?” zei hij op 25 oktober in een interview met Fox News. De president heeft sinds het begin van de gevechten meermaals vergelijkbare taal gebruikt, waardoor analisten onzeker blijven over zijn uiteindelijke voorkeur.
Iraanse leiders hebben eveneens aangegeven dat ze een einde willen maken aan de situatie van “noch oorlog noch vrede”. Opperste leider Mojtaba Khamenei sprak met veiligheidschef Mohsen Rezaee en herhaalde de voorwaarden van Teheran voor een oplossing, volgens een verklaring van zijn kantoor.
Ondanks de publieke uitspraken kunnen functionarissen in beide hoofdsteden tot de conclusie komen dat het handhaven van de huidige patstelling minder directe nadelen heeft dan een concessie of een nieuwe militaire campagne. Een nieuwe ronde van aanvallen zou het risico lopen de Iraanse infrastructuur verder te beschadigen en zou binnenlandse onrust kunnen uitlokken. De blokkade van de Amerikaanse marine zou de Iraanse olie-export blijven verhinderen, mogelijk tot het einde van Trumps ambtstermijn begin 2029.
Voor Washington zou vergelding vanuit Teheran tegen regionale energie-installaties de prijzen scherp kunnen opdrijven. De Straat van Hormuz zou waarschijnlijk in een grijs gebied blijven: noch volledig afgesloten, noch betrouwbaar open.
De markt heeft al rekening gehouden met een spoedige terugkeer van vijandelijkheden, waardoor West Texas Intermediate deze maand met meer dan tien procent is gestegen. Toch laten fysieke aanbodcijfers een ander beeld zien. In de eerste helft van oktober bereikten ruwe olie-transporten vanuit het Midden-Oosten exclusief Iran ongeveer 16,5 miljoen vaten per dag, vrijwel gelijk aan de volumes van voor het conflict, volgens analysebureau Vortexa. Recentere indicatoren wijzen op verdere stijgingen.
VS-energieminister Chris Wright merkte eerder deze maand op dat het regionale aanbod was teruggekeerd tot ongeveer 80 procent van het niveau van voor de oorlog. “Dat stelt ons niet gerust, maar het heeft wel een haalbare, redelijke prijs opgeleverd,” zei hij.
De berekening ligt voor Iran heel anders. Sancties beperken de olieverkopen al langer, maar de huidige blokkade betekent voor het eerst dat de export vrijwel volledig is stilgelegd. De economie staat nu voor de scherpste krimp sinds de Iran-Irakoorlog van het begin van de jaren tachtig. De rial is de afgelopen twee maanden ongeveer 25 procent gedaald ten opzichte van de dollar, wat de importkosten en inflatie opdrijft.
Iraanse autoriteiten hebben in het verleden veerkracht getoond tegenover financiële druk, en de existentiële aard van de huidige dreiging kan hun tolerantie nog verder verhogen. Smokkelnetwerken gelieerd aan de Islamitische Revolutionaire Garde blijven geldstromen op gang houden en helpen daarmee belangrijke regimefiguren voorlopig te ondersteunen.
Beide regeringen hebben redenen om de impasse te laten voortduren. De situatie kan standhouden totdat een van beide partijen voor een onhoudbaar resultaat komt te staan: ofwel sterk stijgende wereldwijde olieprijzen die de VS niet kan beheersen, ofwel een volledige economische instorting in Iran. Totdat die drempel wordt overschreden, wordt verwacht dat het ongemakkelijke evenwicht aanhoudt.