Iraanse filmmaker Mohsen Amiryousefi richt de camera op zijn eigen turbulente carrière in The Banning Curse, een mix van biografie en fictie die in wereldpremière gaat op het 70e BFI London Film Festival. Het project verkent de herhaalde verboden die zijn werk in Iran heeft getroffen en de creatieve risico’s van onafhankelijke filmproductie onder restrictieve omstandigheden.
Amiryousefi en zijn editor Kamy Saffari zullen de vertoning niet bijwonen nadat hun Britse visumaanvragen zijn afgewezen. De regisseur blijft filosofisch over het missen van de live publiekreactie en merkt op dat dergelijke obstakels een groot deel van zijn professionele pad hebben bepaald.
De productie vond volledig binnenshuis plaats zonder officiële vergunningen of een groot budget. Amiryousefi beschrijft de aanpak als vertrouwd voor veel Iraanse filmmakers. Het grote verschil deze keer was zijn beslissing om voor het eerst in de film te acteren. Hij streefde naar eerlijkheid terwijl hij persoonlijke reflecties rechtstreeks op het scherm deelde.
De Engel des Doods verschijnt opnieuw in het werk van Amiryousefi. Halverwege het verhaal verandert het personage in de dubbelganger van de filmmaker. De regisseur legt uit dat Iraanse kijkers zich gemakkelijk herkennen in de figuur, omdat die aansluit bij gangbare culturele opvattingen over de dood, die hij binnen het verhaal opnieuw vormgeeft.
Hoewel zijn films in eigen land verboden blijven, gelooft Amiryousefi dat alternatieve distributiemethoden zoals virtuele vertoningen en streaming het mogelijk maken dat kijkers in Iran het werk kunnen zien. Hij uit optimisme dat de omstandigheden voor onafhankelijke releases uiteindelijk kunnen verbeteren.
Ik weet niet hoe het publiek zal reageren, maar ik ben erg blij dat de film vertoond wordt. Ik hoop dat deze blik op het leven, vol grappige momenten, vol woede en vol verdriet, het publiek kan raken.
The Banning Curse verwijst bewust naar de filmgeschiedenis. Amiryousefi noemt Federico Fellini als de grootste filmmaker, met speciale genegenheid voor La Strada en Amarcord. Hij verbindt zich met hedendaagse vertelkunst via Christopher Nolan en brengt hulde aan Iraanse meesters waaronder Abbas Kiarostami.
Op 54-jarige leeftijd erkent de regisseur een verschuiving ten opzichte van jeugdige onbevreesdheid. Het bekijken van archiefbeelden herinnerde hem aan zijn jongere zelf met langer zwart haar en benadrukte hoeveel zowel hij als de industrie zijn veranderd.