- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De Macedonische regisseur praat over moeders in zijn werk, overheidsblacklisting en waarom hij eindelijk een documentaire maakte

Veteraan Milcho Manchevski is terug op het Tokyo International Film Festival met zijn achtste speelfilm, de donkere komedie Sister Brother Manhole Cover. De film, die op 30 oktober zijn wereldpremière beleefde, onderzoekt intense banden tussen broers en zussen, de groeiende kloof tussen arm en rijk en de krachtige rol van moeders. Vier jaar na zijn vorige competitiefilm Kaymak combineert de regisseur nog steeds scherpe satire met intiem personagewerk.

Verhaal wortelt in volksliederen en sociale verdeeldheid

Manchevski vertelde hoe het project begon met Macedonische volksliederen over diepe zusterlijke toewijding die verontrustend donker kan worden. Hij wilde niet-romantische liefde tussen broers en zussen verkennen en tegelijk ingaan op wat hij ziet als de centrale uitdaging van de toekomst: de groeiende kloof tussen rijk en arm. In plaats van een preek koos hij voor satire gecombineerd met een teder personagestudie om iets moois en betekenisvols te maken.

Moeders als terugkerende dramatische kracht

Moeders komen in al zijn films voor. De regisseur verloor zijn eigen moeder toen hij zesenhalf was en weigerde het verlies jarenlang te aanvaarden. Hij ziet moeders als rijk dramatisch materiaal en archetypische figuren, waaronder de blinde moeder in de nieuwe film die fungeert als zowel profeet als dreigende heksachtige aanwezigheid. Hij ontwikkelt deze elementen intuïtief door herhaald schrijven en repetities in plaats van met een bewust plan te beginnen.

Neo-sociale realisme en films beoordelen op context

Opgroeiend in Joegoslavië onder het communisme, zag Manchevski sociale realisme en censuur van dichtbij. Hij ziet nu vergelijkbare druk in de huidige filmindustrie, waar financiering en festivals verhalen met een boodschap bevoordelen boven artistieke diepgang. Hij bekritiseert de gewoonte om films te beoordelen op de achtergrond, politiek of levensstijl van de maker in plaats van op het werk zelf, en geeft de voorkeur aan een film van begin tot eind bekijken zonder voorkennis.

Blacklisting na melding van corruptie

Manchevski onthulde dat hij op de zwarte lijst kwam nadat hij in 2020 en 2022 corruptie bij het Macedonische filmagentschap had gemeld. De klachten bereikten de premier, waardoor projecten waaronder deze film en Kaymak werden bevroren. Er volgde een overheidslastercampagne en strafrechtelijke aanklachten die later door officiële audits werden weerlegd. Hij won twee rechtszaken tegen het agentschap, dat uiteindelijk de gelden vrijgaf. Hij merkte op dat tientallen andere goedgekeurde projecten geld ontvingen maar nooit werden afgerond.

Eerste documentaire gemaakt te midden van juridische strijd

Terwijl hij tegen de blacklist vocht, financierde Manchevski zelf zijn eerste documentaire, Good People, over de dodelijke brand in een nachtclub in Kočani, Macedonië. Hij interviewde overlevenden die in de vlammen vastzaten en helden die herhaaldelijk de vlammen in gingen. De minimalistische film ging in première in Sarajevo, werd op andere festivals vertoond, draaide in Macedonische bioscopen en werd op televisie uitgezonden. Hij zei dat het werken aan de serieuze documentaire en de lichtere Sister Brother Manhole Cover elkaar creatief verfristen.

Fuck [laughs]. A couple of things. Sometimes I’ve seen poor filmmaking hide behind important subjects... Then there’s claiming you’re delivering the truth. The truth is often more complex than what you can deliver in a single film.

Volgend project komt na drie decennia terug

Manchevski werkt aan een lang gekoesterd verhaal genaamd Homecoming over een man die naar huis terugkeert om te sterven en leert zichzelf te vergeven. Na het vereenvoudigen van het verhaal en de emoties ging het project eindelijk voor hem open. Hij draagt het idee al meer dan dertig jaar mee en gelooft dat hij een bepaalde leeftijd moest bereiken om het goed te kunnen vertellen.