Het is bijna twaalf uur op een willekeurige zaterdag in Ceuta. Achter een zee van plastic en lakens die de oever van het Trampolín-strand bedekken, spelen vier jonge mannen uit Marokko voetbal met de resten van een Nike Ordem 4-bal, het officiële model van het seizoen 2016-2017. De sport is hun belangrijkste uitweg geworden uit een harde en moeilijke realiteit.
De vier jongeren verstaan Spaans, maar geven de voorkeur aan Engels. Ze hebben Mohamed Anime als woordvoerder gekozen. Hij is 22 jaar en komt uit Larache, een stad op ongeveer 150 kilometer van Ceuta. Hij nam deel aan de massale sprong van 30 juli en heeft geen plannen om weg te gaan. Zijn grootste wens is een kapsalon openen in Spanje.
Ik heb maar één ding nodig: een kapsalon. Ik wil een barbershop starten op het schiereiland. Dat is wat ik wil. Ik denk dat het het beste voor me is in de toekomst. Ik zou het in Marokko kunnen doen, maar daar is het erg moeilijk. Ik hoop het hier te kunnen doen, of ergens anders in Europa.
Elke dag verloopt volgens hetzelfde patroon. Mohamed staat op, speelt een tijdje voetbal met zijn vrienden, ontbijt en knipt daarna het haar van andere migranten in het kamp. Sommigen betalen hem met munten; wie geen geld heeft, krijgt de dienst gratis. De rest van de tijd wachten ze af, met de constante angst om teruggestuurd te worden naar Marokko.
De omgeving waarin ze leven is verre van bewoonbaar. De geur is niet die van zout en zand, maar een mengeling van vuil, etensresten en plastic materialen die het strand hebben omgetoverd tot een geïmproviseerd kamp. Er zijn enkele voorzieningen en douches aangelegd, maar de onhygiënische situatie blijft duidelijk zichtbaar. Toch blijft sport hun toevluchtsoord.
Wij houden van voetbal. We houden van sport. Als we niet voetballen, gaan we hardlopen of doen we andere dingen. Sport is goed om gelukkig te zijn, sterk te blijven en je beter te voelen.
De jongeren ruilen onderling eten, sigaretten en kleding om wat geld te verdienen, terwijl de maffia misbruik maakt van hun kwetsbaarheid. Lokale bewoners bekritiseren het gebrek aan politieke respons. Mohamed blijft de uren tellen en dromen van een stabielere toekomst ver weg van zijn geboorteland.