Componist Michael Abels koos voor een serieuze muzikale aanpak bij regisseur Na Hong-jin’s Hope, een film die alien-invasiespanning combineert met onverwachte comedy. De film ging in première op Cannes, opende afgelopen zomer in Zuid-Korea en bereikte dit najaar de Amerikaanse bioscopen.
In een lange scène vertelt een personage over zijn alienontmoeting terwijl hij op het toilet zit. Abels zette het moment op de spits met aanhoudende spanning in plaats van lachsignalen. “Er is een heel lang gesprek over darmgewoontes en de muziek speelt daar de hele tijd heel gespannen, maar het is best grappig,” legde hij uit tijdens een Deadline Sound & Screen Film-gesprek. De componist merkte op dat het het beste werkt als het publiek de humor zelf ontdekt. “Als de muziek laat merken dat het komisch is, voel je je gedwongen te lachen en dan is het niet meer grappig. Ik denk dat er geen grappige muziek in de film zit.”
Abels en Na communiceerden via een tolk, wat zelf voor komische timing zorgde. Na hield lange Koreaanse betogen, waarna de tolk halverwege vaak in lachen uitbarstte. Abels hoopte maar dat de grap nog overkwam als de vertaling hem bereikte. Het werkte toen Na opmerkte dat Abels’ Koreaans wel vooruit leek te gaan.
Na huurde Abels in na het horen van zijn scores voor Jordan Peele-films en gebruikte die nummers als tijdelijke muziek. De uiteindelijke score begint met atmosferische texturen die de kijker ongemakkelijk houden. Daarna schakelt hij over op high-octane achtervolgingsmuziek zodra het verhaal zich uitbreidt. “Het eerste deel van de film is eigenlijk veel meer een textuele score en je denkt dat het die kant op gaat,” zei Abels. “Dan slaat het ineens om in een grote actiefilm met al die dreunende achtervolgingsmuziek.”
Het verhaal volgt agent Beom Seok, gespeeld door Hwang Jung-min, die de vernielingen onderzoekt die zijn aangericht door een wezen vertolkt door Cameron Britton. Later verschijnen er meer aliens, gespeeld door Michael Fassbender, Alicia Vikander en Taylor Russell. Abels benadrukte hoe het verhaal de kijker op het puntje van de stoel houdt en tegelijkertijd suggereert dat de aliens de sympathieke figuren zouden kunnen zijn. “De mensen zijn niet zo slim, ondanks dat ze proberen slim te zijn,” merkte hij op.
Er is een heel lang gesprek over darmgewoontes en de muziek speelt daar de hele tijd heel gespannen, maar het is best grappig. Het is het soort comedy waarbij de situatie grappig is. In zo’n situatie helpt het als de muziek serieus blijft.