Melvil Poupaud is de spil in Nicolas Parisers reflectieve Parijse drama One Minute to Midnight

Voormalig journalist die professor werd, confronteert vroegere relaties en persoonlijke spijt tijdens een chaotische week in de Franse hoofdstad.

Melvil Poupaud levert een genuanceerde prestatie als Léo, een bedachtzame maar onrustige voormalige journalist die nu werkt als onbenoemd hoogleraar, in One Minute to Midnight. De film is het vierde speelfilmproject van scenarioschrijver en regisseur Nicolas Pariser, die losjes put uit zijn eigen eerdere carrière als filmcriticus voor een klein cultuurmagazine.

Een week vol vragen en hernieuwde contacten in de Lichtstad

Léo arriveert in Parijs voor een kort verblijf voordat hij naar Italië reist voor de begrafenis van zijn vervreemde vader. Hij logeert in het appartement van zijn overleden moeder op de linkeroever en komt al snel terecht in hernieuwde ontmoetingen met oude vrienden, voormalige collega’s en ex-geliefden. De stad om hem heen voelt gespannen, met oproerpolitie in zicht en de president die de staat van beleg dreigt af te kondigen, hoewel de precieze oorzaak van de onrust onduidelijk blijft.

Pariser bouwt het verhaal op rond een reeks uitgebreide gesprekken. Léo ontmoet zijn tienerdochter Emma, gespeeld door Clara Pacini, en haalt later herinneringen op met voormalige collega’s van het magazine. Slechts één vriend, François, vertolkt door Micha Lescot, is nog actief in de journalistiek; hij leidt nu een kleine mediagroep en produceert een televisieserie over hun oude publicatie.

Persoonlijke afrekeningen weerspiegelen bredere culturele verschuivingen

Het verhaal bevat echo’s uit de Franse mediasector. François is geïnspireerd op Franck Annese, oprichter van de So Press-titels. Een personage genaamd Luc krijgt beschuldigingen van wangedrag van voormalige medewerkers, een verwijzing naar Thierry Lounas van So Film. Deze details fungeren als insiderverwijzingen voor een beperkt publiek, maar helpen ook Léo’s eigen ongemak met zijn vroegere gedrag te duiden.

De sterkste dialoog vindt plaats wanneer Léo tegenover Armelle zit, gespeeld door Anaïs Demoustier. Zij liep stage onder hem en ze hadden een korte verhouding. Nu een opkomende figuur binnen de Socialistische Partij, reageert ze afgemeten op zijn spijt: “Toen leek het normaal. Vandaag waarschijnlijk niet meer.”

Toen leek het normaal. Vandaag waarschijnlijk niet meer.

— Armelle, gespeeld door Anaïs Demoustier, Dialoog in One Minute to Midnight

Sterke ensemblecast tilt intieme gesprekken

De cast brengt warmte en aanwezigheid in de dialoogrijke scènes. Poupaud keert terug na zijn rol in Parisers eerdere film The Great Game. Léonie Simaga springt in het oog als de ontevreden vrouw van een vriend die kortstondig weer contact zoekt met Léo. Golshifteh Farahani speelt Tina, de lang verloren liefde die Léo hoopt weer te zien voordat hij naar Italië vertrekt.

Pariser verschijnt kort als een filmcriticus die een vroom jood is geworden, wat een vleugje humor toevoegt voordat het verhaal overgaat in stillere, sentimentelere slotmomenten. De film suggereert uiteindelijk dat Léo’s pad, hoe imperfect ook, niet geheel verspild is geweest.

Tags bij dit artikel