- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Het Japanse drama belicht kinderlijke breuken en verzoening via ingetogen camerawerk en authentieke acteerprestaties in de Nippon Cinema Now-sectie.

De Japanse filmmaker Matsumura Shingo brengt een stille intensiteit in zijn nieuwste speelfilm Between Us, die te zien is in de Nippon Cinema Now-sectie van het Tokyo International Film Festival. Het verhaal draait om twee jeugdvrienden wier band verbreekt na een familie kampeertrip en jaren later begint te helen wanneer ze bij dezelfde toneelclub op de middelbare school terechtkomen.

Verhaal richt zich op aanhoudende emotionele afstand

Makoto en Kasumi raken uit elkaar na een ongespecificeerd incident tijdens hun gezamenlijke familie-uitje. Zes jaar later komen ze weer in contact via de toneelclub, waar het script dat ze ontdekken hen helpt gevoelens te uiten die ze nooit direct konden verwoorden. De film heeft Kawashima Ririka, Kurasawa Anna, Kikuchi Akiko, Usuda Asami, Saito Yoichiro en Miura Takahiro in de hoofdrollen.

Matsumura laat in het scenario veel onuitgesproken, zodat bewuste cameraplaatsing en blocking het emotionele gewicht van elke personage kunnen overbrengen. Deze aanpak creëert letterlijke afstand op het scherm die de innerlijke scheiding van de personages weerspiegelt.

Regisseur benadrukt stilstaande camera en authentieke emotie

Matsumura, wiens eerdere werk onder meer The Lump in My Heart uit 2023 omvat, hanteert een strikte regel tegen handheld camerawerk. Hij legt uit dat compacte camera's nu online video domineren, daarom zoekt hij onderscheid in theatralere beelden door middel van afgemeten observatie. Deze methode stelt hem ook in staat de emoties van de acteurs met meer waarheid en geduld vast te leggen.

Wat moeilijker was om te portretteren, was dat ze ondanks de afstand het bestaan van de ander voelen, en ik wilde dat laten zien met het gebruik van de ogen en de ruimte.

Toneelclubscènes overbruggen persoonlijke en fictieve werelden

Kasumi's serieuze benadering van de club jaagt andere leden weg, maar de omgeving trekt Makoto uiteindelijk toch aan. Afzonderlijke leessessies worden gemonteerd om te suggereren dat de personages regels uitwisselen, waardoor de fysieke en emotionele kloof geleidelijk kleiner wordt, ook als ze in verschillende ruimtes blijven. Het script zelf wordt de katalysator die het stel dichter bij elkaar brengt.

Het toneelstuk is fictie, maar ze spreken in hun eigen taal. En door hun regels te zeggen, kunnen ze uiten wat ze in de echte wereld niet konden zeggen.

Bredere inspiraties vormen intiem verhaal

Matsumura putte aanvankelijke ideeën uit een reeks grootschalige gebeurtenissen die begonnen met de Grote Oost-Japanse Aardbeving van 2011, gevolgd door de pandemie en aanhoudende wereldwijde conflicten. Hij wilde een eenvoudig portret schetsen van twee mensen die leren elkaar weer onder ogen te zien. Het persoonlijke trauma in de film blijft onopgelost, net als de grotere gebeurtenissen die uit het nieuws verdwijnen zonder echte afsluiting.

Natuurlijke acteerprestaties en realiteit in de industrie

De regisseur gaf zijn twee hoofdrolspelers minimale specifieke instructies en vertrouwde in plaats daarvan op hun natuurlijke interesse in anderen en hun vermogen om dialogen op te nemen. Hij merkt op dat beperkte budgetten in de Japanse filmwereld makers dwingen zich te richten op onderwerpen binnen bereik in plaats van grootschalige concepten. Dit resulteert in een divers scala aan verhalen in het huidige landschap.

Matsumura bevindt zich op een persoonlijk kruispunt, waarbij hij een instinct voor artistieke expressie afweegt tegen de wens een breder publiek te bereiken. De uitkomst van die keuze blijft open.