De nieuwste bioscoopversie van Masters of the Universe arriveert met een duidelijke missie: het publiek eraan herinneren dat het creatieve team de beperkingen van het bronmateriaal begrijpt. Regisseur Travis Knight en zijn schrijversteam stoppen het verhaal vol met wetende knipoogjes, inside-referenties en brede comedy die vaker met een plof dan met een lach landt.
Knight, bekend van animatiefilms als Bumblebee en Kubo and the Two Strings, stuurt het project richting theatrale parodie. Het resultaat voelt meer als een toneelparodie dan als een rechttoe-rechtaan avontuur, compleet met vertelstem die vanaf de openingsmomenten zijn eigen premisse belachelijk maakt.
Toegewijde fans die opgroeiden met de speelgoedfiguren, strips en tekenfilms zullen elke terugblik en cameo herkennen. Previewpubliek reageerde enthousiast op de swag en verborgen details, maar de zware afhankelijkheid van voorkennis laat nieuwkomers zonder duidelijke ingang achter.
Nicholas Galitzine speelt Prince Adam, die het verhaal begint als een gewone kantoormedewerker die wordt achtervolgd door herinneringen aan zijn veroverde thuisplaneet. Nadat hij het Zwaard van de Kracht ontdekt in een verzamelwinkel, sluit hij zich aan bij jeugdvriendin Teela om terug te keren naar Eternia en de kwaadaardige Skeletor te confronteren.
De transformatie tot He-Man krijgt uitgebreide visuele aandacht, maar de omringende humor ondermijnt elk gevoel van grootsheid. Galitzine werkt zichtbaar hard om charme toe te voegen, maar de voortdurende zelfspot van het script houdt het personage van echt momentum.
Jared Leto spreekt Skeletor in met een vermomd accent dat af en toe amusement biedt. Idris Elba verschijnt als de krijger Duncan, nu teruggebracht tot een gebroken staat, terwijl Camila Mendes de capabele Teela speelt. Kristen Wiig levert de stem van de gevatte Roboto, en Alison Brie portretteert de heks Evil-Lyn.
Andere bondgenoten zijn onder meer Fisto, Ram Man en Mekaneck, naast de groene tijger die zijn onwil uit om zonder harnas de strijd aan te gaan. De Sorceress biedt tijdige magische hulp op cruciale momenten.
Het script leunt op running gags en one-liners die gedateerd en geforceerd aanvoelen. De geheime filmkijkgewoonte van een kamergenoot en een rijbewijs als identiteitsbewijs illustreren het niveau van de comedy. Gevechtsscènes verlopen met de gebruikelijke kinetische energie en een bombastische score met gitaarwerk van Brian May, maar genereren zelden echte spanning of opwinding.
Omdat hij slecht is.
Pogingen tot diepere momenten, zoals He-Man die suggereert dat Skeletor geen liefde in zijn jeugd kende, botsen met de omringende absurditeit. De acteurs lijken bereid voor het materiaal, hoewel de algehele toon suggereert dat iedereen betrokken de beperkte ambities van het project erkent.
De film vinkt elk vakje af voor trouwe volgers, inclusief een opvallende cameo van een eerdere incarnatie en meerdere post-credit scènes. Hoewel deze aanpak ervoor zorgt dat de speelgoedgangen gevuld blijven, komt de uitvoering berekend over in plaats van geïnspireerd, wat de indruk wekt dat het team al vooruitkijkt naar Comic-Con-optredens en vervolgdeals.